ارتباط بين كيفيت زندگي كاري و سلامت عمومي كاركنان بيمارستان‌ها در دوران پس از كرونا: يك مطالعه مقطعي در بيمارستان‌هاي دانشگاه علوم پزشكي زابل، ايران

زمينه و اهداف: بعد از گسترش بيماري كرونا و افزايش مراجعات به بيمارستان‌ها،كاركنان نظام سلامت تحت فشار رواني قرار گرفتند. اين وضعيت مي‌توانست تأثيرات منفي بر عملكرد سازمان داشته باشد. به همين دليل، پژوهش حاضر با هدف ارتباط بين كيفيت زندگي كاري و سلامت عمومي كاركنان بيمارستان‌ها در دوران پس از كرونا انجام شد. مواد و روش‌ها: اين مطالعه از نوع توصيفي همبستگي مي‌باشد كه به شيوه مقطعي در سال 1401 انجام شد. 344 كارمند شاغل در بيمارستان‌هاي تحت پوشش دانشگاه علوم پزشكي زابل به روش نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي انتخاب شدند. ابزار گردآوري داده‌ها، پرسشنامه اطلاعات جمعيت‌شناختي، پرسشنامه سلامت عمومي و كيفيت زندگي كاري بود. تجزيه و تحليل داده‌ها با استفاده از آمار توصيفي و استنباطي در نرم‌افزار SPSS نسخه 22 انجام شد. ملاحظات اخلاقي در طول نگارش مطالعه رعايت شد. يافته‌ها: بين كيفيت زندگي كاري و سلامت عمومي كاركنان، ارتباط آماري معني‌داري مشاهده شد (P=0/0001). ميانگين امتياز كل پرسشنامه سلامت عمومي،0/62±1/49 (در حد متوسط) و ميانگين امتياز كل پرسشنامه كيفيت زندگي كاري، 0/71±2/49 (نسبتا متوسط) بود. در مولفه‌هاي كيفيت زندگي كاري، كمترين و بيشترين امتياز به ترتيب به مولفه پرداخت منصفانه (0/76±2/19) و فضاي كلي زندگي (0/73±3/1) اختصاص يافت. همچنين، در مولفه‌هاي سلامت عمومي، كمترين و بيشترين امتياز به ترتيب شامل افسردگي (0/55±1/09) و كاركرد اجتماعي (0/76±1/76) بودند. نتيجه‌گيري: با توجه به ارتباط بين سلامت عمومي و كيفيت زندگي كاري، مديران بيمارستان‌ها، ملزم به بررسي مداوم اين دو عامل به خصوص در شرايط بحراني و دوران پس از آن هستند. اين اقدامات منجر به بهبود عملكرد و ارتقاي بهره‌وري بيمارستان‌ها خواهد شد.