نقش انعطاف‌پذيري روانشناختي بر اضطراب كرونا با ميانجي‌گري تنظيم شناختي هيجان در دانشجويان

اين پژوهش با هدف بررسي تأثير انعطاف‌پذيري روانشناختي بر اضطراب كرونا با ميانجي‌گري تنظيم شناختي هيجان در دانشجويان مقطع كارشناسي مركز آموزش عالي پلدختر انجام شد. روش پژوهش، توصيفي از نوع همبستگي بود. نمونه شامل 230 نفر از دانشجويان مقطع كارشناسي مركز آموزش عالي پلدختر در سال تحصيلي 400-1399 بود كه براساس قاعده سرانگشتي كلاين و به روش نمونه‌گيري دردسترس انتخاب شدند. ابزارهاي به‌كاررفته در اين پژوهش، مقياس اضطراب كرونا ويروس، سياهه انعطاف‌پذيري شناختي و پرسش‌نامه تنظيم شناختي هيجان بود. تحليل داده‌ها به روش آماري تحليل مسير، انجام و براي بررسي نقش واسطه‌اي متغيرها از آزمون بوت‌استراپ استفاده شد. يافته‌ها نشان دادند پس از حذف مسير مستقيم از راهبردهاي سازش‌يافته تنظيم هيجان به اضطراب كرونا، مدل علّي انعطاف‌پذيري روانشناختي به اضطراب كرونا دانشجويان ازطريق نقش واسطه‌اي راهبردهاي سازش‌نايافته تنظيم هيجان تأييد شد. به‌طور كلي، راهبرد سازش‌نايافته تنظيم هيجان نقش ميانجي در رابطۀ بين انعطاف‌پذيري روانشناختي و اضطراب كرونا ايفا كرد؛ بنابراين، انجام‌دادن اقدامات مناسب براي كاهش راهبرد سازش‌نايافته تنظيم هيجان و افزايش انعطاف‌پذيري روانشناختي در دانشجويان پيشنهاد مي‌شود.