اثربخشي گروه درماني شناختي – رفتاري متمركز بر طرحواره بر بهبود افسردگي،اضطراب و طرحواره هاي ناسازگار كودكي زنان خشونت ديده

هدف پژوهش حاضر بررسي اثربخشي گروه درماني شناختي – رفتاري متمركز بر طرحواره بر بهبود افسردگي،اضطراب و طرحواره هاي ناسازگار كودكي زنان خشونت ديده مي باشد. اين پژوهش يك مطالعه نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون، پس آزمون و پي گيري مي باشد. جامعه آماري اين پژوهش را كليه زنان خشونت ديده مراجعه كننده به مراكز بهداشت شهرستان مشهد تشكيل مي دهند. 60 زن خشونت ديده مبتلا به اضطراب و افسردگي، در مدت 5 ماه با روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و به طور تصادفي در دو گروه طرحواره درماني و كنترل قرار گرفتند. گروه ه آزمايش طي 10 جلسه 90 دقيقه اي طرحواره درماني را آموزش ديدند و گروه كنترل هيچ درماني را دريافت نكرند. همچنين در اين پژوهش از پرسشنامه هاي افسردگي و اضطراب بك و پرسشنامه طرحواره هاي ناسازگار يانگ استفاده شده است. داده هاي نيز به وسيله آزمون تحليل كوواريانس تحليل شده اند. نتايج تحليل كوواريانس نشان داد كه گروه درماني شناختي – رفتاري متمركز بر طرحواره بر بهبود افسردگي و اضطراب زنان خشونت ديده موثر مي باشد. همچنين موجب كاهش معنادار نمرات تمامي طرحوارههاي ناسازگار اوليه به جز دو طرحواره رهاشدگي/ بي ثباتي و اطاعت در افراد گروه آزمايش شده است . مي توان گفت گروه درماني شناختي–رفتاري متمركز بر طرحواره براي اصلاح طرحواره هاي ناسازگار اوليه و كاهش علائم اضطراب و افسردگي از اثربخشي لازم برخوردار است.