بررسي عناصر كالبدي حس تعلق به مكان در محلات شهري(مطالعه ي موردي:شهرك شهيد بهشتي شهر شيراز)

رشد فزاينده‌ي ابعاد شهرنشيني در طي دهه‌هاي اخير موجب شده است كه علاوه بر گسترش مشكلات اكولوژي محيطي و اجتماعي، شهر و شهرسازي معاصر با مشكلات و معضلات تازه‌اي مانند كم‌رنگ شدن هويت و حس تعلّق به مكان مواجه شود. يكي از معاني مهم در ارتقاي كيفيت محيط‌هاي شهري و انساني، حس تعلّق به مكان است. اين حس كه عامـل مهمي در شكل‌گيري پايه‌هاي ارتباطي استفاده‌كنندگان و محيط است، درنهايت منجر به ايجاد محيط‌هاي باكيفيت نيز خواهد شد. در اين راستا هدف پژوهش حاضر بررسي عناصر كالبدي حس تعلق به مكان در محلات شهري در شهرك شهيد بهشتي واقع در منطقه ده شهر شيراز مي‌باشد. روش تحقيق در اين پژوهش از بعد هدف كاربردي و از بعد ماهيت خود توصيفي تحليلي است. بدين منظور ابتدا شاخص‌هاي مؤثر در سنجش عناصر كالبدي حس تعلق به مكان از منابع مختلف تهيه‌شده و سپس داده‌ها و اطلاعات موردنياز به‌صورت پيمايشي و ابزار پرسش‏نامه از محله جمع‌آوري‌شده است. جامعه آماري پژوهش افراد ساكن در شهرك شهيد بهشتي شهر شيراز است كه بر اساس فرمول كوكران تعداد 372 پرسشنامه به‌عنوان حجم نمونه محاسبه شد. تحليل پرسش‏نامه‌ها با روش‌هاي آزمون تيتك‌ نمونه‌اي، ضريب همبستگي پيرسون در نرم‌افزار spss انجام شد. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه در بخش مربوط به گويه‌هاي موردمطالعه در آزمون تي تك نمونه‌اي شخصيت كالبدي منحصربه‌فرد با ميزان 3/90 در بالاترين سطح از ميانگين قرارگرفته و در بين متغيّر‌هاي مستقل حس تعلّق به مكان و شاخص‌هاي كالبدي آن همبستگي ضعيف بوده و همچنين رابطه‏ي معنادار آماري وجود ندارد.