موانع توسعه اقتصاد سبز در كارآفريني مناطق روستايي استان اصفهان

كارآفرينان بخشي مهمي از فعاليت‌هاي اقتصادي را به خود اختصاص مي‌دهند و نقش مهمي در اشتغال‌زايي و توسعه در مناطق روستايي را به عهده‌دارند، براي رسيدن به اهداف خود در بحث توسعه پايدار روستايي بايد به دنبال گذار از اقتصاد سنتي به اقتصاد سبز در كسب‌وكارهاي خود باشند؛ اما براي اجراي اقتصاد سبز در اين مناطق، در ايران با موانعي روبه‌رو هستند. در همين راستا هدف اين پژوهش كه يك تحقيق توصيفي با رويكرد كيفي است، شناسايي موانع توسعه اقتصاد سبز در كارآفريني مناطق روستايي استان اصفهان مي‌باشد. جامعه آماري در بخش پژوهش كيفي 10 نفر از اعضاي هيئت‌علمي كه صاحب‌نظر و خبره در حوزه‏ي اقتصاد، كارآفريني و توسعه‏ ي روستايي بودند تشكيل دادند و داده‌هاي لازم از طريق مصاحبه-ي نيمه ساختاريافته اكتشافي محقق ساخته گردآوري شد. با استفاده از راهبرد تحليل محتوا 26 مقوله‏ي استخراج گرديد. مقوله‌ها در قالب پرسشنامه بر اساس طيف ليكرت در اختيار جامعه آماري دوم قرار گرفت كه برابر با 40 نفر كارآفرينان حوزه كشاورزي-روستايي استان اصفهان برآورد گرديد و كل اعضا، موردبررسي قرار گرفتند. به‌منظور تلخيص متغيرها از تكنيك تحليل عاملي اكتشافي با نرم‌افزار SPSS استفاده شد. مقدار KMO، 0/07 و مقدار آزمون بارتلت 489/409 به دست آمد كه در سطح 99 درصد معني‌دار بود. نتايج تحليل عاملي نشان داد، تبيين كل واريانس توسط 4 عامل استخراج‌شده از گويه‌هاي موردبررسي، 80/171 درصد است. در اين پژوهش، موانع آموزشي- ترويجي، موانع ساختاري- محيطي، موانع مديريتي- فني و موانع حمايتي- انگيزشي به ترتيب با تبيين 38/880 درصد، 17/182 درصد، 14/808 درصد و 9/301 درصد از واريانس كل، به‌عنوان مهم‌ترين موانع توسعه‏ ي اقتصاد سبز در مناطق روستايي استان اصفهان شناسايي شدند.