مديريت ريسك فعاليت دامداري درنواحي روستايي شهرستان گلپايگان

صنعت دامپروري يكي از فعاليت ‌هاي اقتصادي در روستاها به شمار مي‌رود كه اين بخش با امنيت غذايي و سلامت جامعه گره خورده است و يك صنعت پويا و اشتغال زاست كه به عنوان يكي از اصلي ‌ترين بخش‌ هاي توليد مواد پروتئيني و لبني اهميت بسزايي در تغذيه انسان ‌ها دارد. و مي ‌توان گفت كه يكي از مخاطره آميزترين فعاليت‌ هاي كشاورزي، زير بخش دامداري است و بسياري از عوامل كنترل ناپذير، مانند عوامل جوي، خشكسالي ‌ها و بيماري‌ ها بر اين فعاليت اقتصادي اثر منفي دارند. همچنين مخاطراتي مانند تغييرات قيمت و بي‌ ثباتي عوامل توليد نيز اين امر را در كشور تشديد مي ‌كند. براين اساس پژوهش حاضر با روش توصيفي تحليلي و با هدف كاربردي به بررسي و شناسايي مديريت ريسك دامداري در نواحي روستايي شهرستان گلپايگان انجام پذيرفته است. جمع ‌آوري اطلاعات با استفاده از داده‌ هاي رسمي و مكتوب در ابتدا به صورت كتابخانه ‌اي و سپس براساس پژوهش ‌ها و در مطالعات ميداني از مشاهده همراه با مصاحبه به‌ره برده شده است. جامعه آماري تحقيق كل خانوارهاي دامدار روستاهاي مزرعه، قالقان، اسفرنجان و رباط قالقان است كه مجموعا 200 خانوار بوده است، و به منظور برآورد حجم نمونه از فرمول كوكران استفاده گرديد، كه از اين 200خانوار، تعداد 132 خانوار به عنوان جامعه هدف مصاحبه ‌شونده تعيين شده است، و شيوه مصاحبه به صورت نيمه ساختاري بوده است. نتايج تحقيق نشان مي‌ دهد كه نخست ريسك تأمين علوفه و نهاده ‌هاي دامي در روستاهاي مورد مطالعه داراي اهميت و فراواني بيشتري است و در مراتب بعدي ريسك عوامل طبيعي (سرماي شديد، هواي بسيار گرم و خشكسالي) و سرقت با سهم و فراواني برابر داراي اهميت هستند. و فعالان اقتصاد دام براي كاهش ريسك ‌هاي موجود نخست اقدام به كاشت علوفه ‌هاي كم‌ آب بر و ذخيره‌ سازي نهاده‌ ها مي‌ كنند؛ همچنين براي كاهش ريسك عوامل طبيعي و سرقت اقدام به ساخت پناهگاه‌ هاي مسقف مناسب فصل سرد سال و سم‌ پاشي جايگاه دام در فصل گرما و نصب دوربين و دزدگير در دامداري ‌هاي خود مي‌ كنند.