بررسي توزيع و عدالت فضايي با تأكيد بر ويژگي‌هاي كالبدي شهر اهواز

شهرهاي امروزي به ويژه در كشورهاي درحال توسعه، با توجه به رشد جمعيت و شهرنشيني مستمر، پس از انقلاب صنعتي به سرعت توسعه يافتند و اين رشد و توسعه پيامدهاي بسياري با خود به همراه داشته است. يكي از اين پيامدها يا بحران هاي جوامع بشري در نابرابري هاي اجتماعي و فقدان عدالت اجتماعي و اقتصادي ريشه دارد و به يكي از مباحث جدي پيشروي برنامه ريزان و مديران شهري تبديل‌شده است. در اين تحقيق، هدف ارزيابي عدالت فضايي شهر اهواز با توجه به پراكنش جمعيت آن است. روش تحقيق توصيفي-تحليلي است و بر اساس نقشه كاربري اراضي شهرداري اهواز و بلوك‌هاي آماري مركز آمار در سال 1395 است. در اين پژوهش از 12 لايه اطلاعاتي به‌عنوان لايه‌هاي كالبدي شهر اهواز استفاده‌شده است. اين لايه‌هاي اطلاعاتي با استفاده از روش گاماي فازي تحليل‌شده‌اند و در انتها نقشه وضعيت عدالت فضايي به‌دست‌آمده است. با توجه به بررسي 12 لايه اطلاعاتي در شهر اهواز و بررسي نحوه توزيع آنان مشخص گرديد بيشتر امكانات و خدمات در مركز شهر اهواز تجمع يافته‌اند و حدود 46 درصد وسعت شهر در وضعيت خيلي نا برخوردار قرار دارد؛ و تنها 5 درصد كل مساحت شهر اهواز وضعيت بسيار برخوردار را داشته است. درمجموع 15 درصد مساحت شهر وضعيت برخوردار و خيلي برخوردار را در شهر اهواز دارا مي‌باشيم. همچنين طبق تحليل‌هاي صورت گرفته حدود 33 درصد جمعيت شهر اهواز در وضعيت عدم برخورداري و برخورداري كم ازلحاظ دسترسي به خدمات و امكانات هستند. با توجه به يافته‌ها، مي‌توان نتيجه گرفت كه عدالت فضايي در شهر اهواز به‌خوبي براي تمامي شهروندان وجود ندارد و تك مركزي بودن شهر بسياري از جمعيت شهر را از خدمات و امكانات مناسب و در دسترس محروم كرده است. تحليل‌هاي جمعيتي و توزيع كاربري‌ها نشان‌دهنده عدم تناسب در توزيع خدمات و امكانات با توجه به پراكنش جمعيتي است.