وضعيت بهداشت و سلامت در عصر صفوي از ديد سفرنامه‌هاي خارجي

زمينه و هدف: سفرنامه‌هاي خارجي حاوي اطلاعات مهمي در خصوص تاريخ ايران از عصر صفوي به بعد مي‌باشد. تبيين رويكرد و ديدگاه اين سفرنامه‌ها در خصوص موضوعات اجتماعي و بهداشتي چندان مورد توجه قرار نگرفته است. هدف مقاله حاضر بررسي وضعيت بهداشت و سلامت در عصر صفوي از ديد سفرنامه‌هاي خارجي است.روش: مقاله حاضر توصيفي تحليلي بوده و از روش كتابخانه‌اي استفاده‌شده است.ملاحظات اخلاقي: در اين مقاله، اصالت متن، صداقت و امانتداري رعايت شده است.يافته‌ها: از ديد سفرمانه‌هاي خارجي، در دوره صفوي، بهداشت عمومي و سلامت شهروندان در وضعيت مناسب و مطلوبي قرار نداشته است. از منظر سلامت، طاعون، وبا، تب و ﺳﻴﻔﻠﻴﺲ از مهم‌ترين امراض مردم در اين دوره بود. راه درمان منطقي و علمي نيز در مواجه با اين بيماري‌ها وجود نداشت. درمان و علوم طبابت و موارد مرتبط با آن در دوره صفوي، ترقي خاصي نداشت. بهداشت عمومي نيز در سطح پاييني قرار داشت و درمانگاه‌ها و امكانات و وسايل مرتبط با آن چندان مورد توجه دولت نبوده است. شهرها و محلات از نظر بهداشتي در سطح پاييني قرار داشتند و زباله‌ها موجود در آن‌ها سبب عفونت هوا و بيماري مي‌شد.نتيجه‌گيري: وجود امراض متعدد و عدم مقابله با آن‌ها به اين دليل بود كه علوم تجربي از اين بخت و اقبال بي‌بهره بوده و به جايگاهي والا دست نيافتند و بهداشت عمومي نيز در سايه كوتاهي دولت وضعيت مناسبي نداشت.