سياست جمهوري اسلامي ايران در قبال ناآرامي هاي سياسي بحرين از منظر سازه انگاري

تحولات موسوم به بهار عربي در جهان عرب تابع متغيرهاي متعددي بوده است و در اين ميان نيروها و كنشگران خارجي مجموعه‌اي از مهم‌ترين متغيرهايي هستند كه آينده سياسي جهان عرب را تحت تأثير قرار مي دهند. نحوه موضع‌گيري و دخالت بازيگران خارجي در امور كشورهاي عربي، تابع متغيرهاي مختلفي مانند امنيت، منافع اقتصادي و منافع سياسي ـ ايدئولوژيك بوده است و هر يك از اين بازيگران به فراخور سياست‌هاي خود، الگوهاي رفتاري متفاوتي در قبال اين تحولات داشته‌اند. در سطح منطقه‌ خاورميانه، ملاحظات و سياست‌هاي چند كنشگر دولتي شامل عربستان سعودي، تركيه، ايران و اسرائيل، اهميت ويژه‌اي دارد. در اين راستا مقاله حاضر با استفاده از روش توصيفي ـ تحليلي، درصدد بررسي سياست خارجي ايران در قبال تحولات سال‌هاي اخير در كشور بحرين بر اساس نظريه سازه انگاري مي‌باشد. يافته هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد كه سياست خارجي ايران در قبال بحران بحرين بر اساس مؤلفه‌هاي هويتي بوده و طبيعي به نظر مي‌رسد كه سياست خارجي ايران در قبال اين كشور دچار تغييرات مرحله‌اي گردد. لذا نظر به اهميت موضوع، پژوش حاضر درصدد است با روش توصيفي تحليلي به تشريح و تبيين سياست خارجي جمهوري اسلامي ايران در قبال تحولات بحرين از منظر نظريه سازه انگاري بپردازد.