مباني جهان ‌شناختي و انسان ‌شناختي معناي زندگي در فلسفه صدرايي و روان‌ درمانگري وجودي

معناي زندگي يكي از مهمترين دغدغه هاي بشر امروز و از مسائلِ سرنوشت‌ساز در ميان فيلسوفان، روان درمانگران و اخلاق پژوهان معاصر است. در پژوهش‌ حاضر، معناي زندگي از نگاه ملاصدرا، در مقام يك فيلسوف مسلمان، و ارويـن يالوم، در مقام يك روان‌درمانگر اگزيستانسياليست معاصر غربي، بررسي شده است. پرسش مهم مقالـه اينـست كـه مبانـي جهـان‌شناختـي و انسان‌شناختي معناي زندگي از ديدگاه ملاصدرا و اروين يالوم چيست؟ اين پژوهش روشن ميسازد كه در مباني فلسفي ملاصدرا، خدا با جلوه هاي جمالي و جلالي، بمثابه غايت هستي و معنابخش به هستي و انسان با ويژگي اشتداد وجودي، تجردي و كثرت نوعي حضور دارد. در مقابل، در مباني فكري يالوم محوريت خدا انكار ميشود و جهان فاقد معناست و اين آدمي است كه بايد زندگيش را معنادار كند. بنابرين ميتوان گفت در فلسفۀ ملاصدرا، با كشف معنا و در تفكر يالوم، با جعل معنا سروكار داريم. در مسئلۀ معناي زندگي، رويكرد ملاصدرا غايت‌گرايانه و الهي است و رويكرد يالوم، غيرغايت‌گرايانه و غيرالهي.