تأثير به‌كارگيري ابزار يادگيري ماشين در نظام دادرسي حقوق نوشته با نگاهي به تجربۀ جمهوري خلق چين و كاربست آن در نظام قضايي ايران

هدف هر نظام حقوقي توسعۀ نظم اجتماعي و عدالت همگاني ازطريق حل‌وفصل مسائل آحاد افراد جامعه است. به‌نظر مي‌رسد با گسترش فنّاوري‌هاي نوين، رسيدن به اين هدف با سرعت بيشتري قابل تعقيب است. دو نظام حقوقي سرآمد در سطح جهان، يعني نظام حقوق رومي ـ ژرمني با اعمال مقررات موضوعه و نظام حقوق كامن‌لا با تكيه بر رويۀ قضايي، منبع الهام‌بخش بسياري از نظام‌هاي حقوقي كشورها هستند. در اين پژوهش، با تكيه بر تجارب سيستم قضايي نوشتۀ چين در بهره‌گيري از هوش مصنوعي، كه با روش تحقيق تحليلي ـ توصيفي و استفاده از ابزار كتابخانه‌اي بررسي شده است، به‌دنبال پاسخ به اين پرسش هستيم كه درصورت به‌كارگيري ابزار يادگيري ماشين، كه برمبناي يافتن الگو در آراي مشابه استوار است، آيا نظام حقوق نوشته چهارچوب سنتي خود را از دست خواهد داد و به‌نوعي در نظام حقوقي كامن‌لا هضم خواهد شد؟ به‌نظر مي‌رسد تابعان نظام حقوق نوشته با حفظ اصول خود به هم‌گرايي با نظام حقوق كامن‌لا دست يابند؛ بدون اين‌كه ريشه‌هاي استوار بر قانون نوشته را از دست بدهند.