بهبود نشانگرهاي لرزه‌اي مبتني بر ماتريس هم‌ رخداد سطح خاكستري با استفاده از تبديل غيرخطي به مقياس خاكستري در شناسايي ژئوبادي گنبد نمكي

گنبدهاي نمكي يكي از ساختارهاي مهم زمين‌ شناسي در اكتشاف منابع هيدروكربني هستند كه به دلايل مختلفي تعيين ژئوبادي آن‌ها در داده‌هاي لرزه‌اي داراي اهميت زيادي است. به دليل بافت متفاوت گنبد نمكي نسبت به رسوبات دربرگيرنده، نشانگرهاي لرزه‌اي بافتي ابزار مفيدي براي شناسايي و تشخيص اين ساختارها در داده‌هاي لرزه‌اي هستند. ماتريس هم رخداد سطح خاكستري به عنوان ابزاري متداول براي توليد نشانگرهاي بافتي در داده‌هاي لرزه‌اي استفاده مي‌شوند. براي محاسبه ماتريس هم‌رخداد سطح خاكستري به منظور استخراج نشانگرهاي بافتي، ابتدا تصوير داده لرزه‌اي بايستي به مقياس خاكستري تبديل شود. تبديل خطي به عنوان متداول‌ترين و پركاربردترين الگوريتم براي مقياس كردن دامنه داده‌هاي لرزه‌اي به سطوح خاكستري استفاده مي‌شود كه مهمترين ويژگي آن حفظ حداكثري هيستوگرام توزيع دامنه‌هاي اصلي داده لرزه‌اي است. با اين حال، رويدادهاي زمين‌شناسي مورد علاقه مفسران نظير گنبد نمكي اغلب تنها بخش كوچكي از هيستوگرام اوليه دامنه را پوشش مي‌دهند و براي نمايش موثرتر آن‌ها، بهتر است، سطوح خاكستري بيشتري به آن‌ها اختصاص داده شود. تبديل غيرخطي به مقياس خاكستري با استفاده از تابع سيگموئيد، امكان اختصاص سطوح خاكستري بيشتري به رويداد زمين‌شناسي نسبت به تبديل خطي در داده لرزه‌اي را فراهم مي‌آورد و سبب تقويت آن رويداد در تصوير مقياس خاكستري و در نتيجه بهبود نشانگر بافتي حاصل از آن مي‌شود. در اين مقاله از طبقه‌بندي نشانگرهاي بافتي مبتني بر ماتريس هم‌رخداد سطح خاكستري بهبود يافته جهت تعيين ژئوبادي گنبد نمكي در داده لرزه‌اي دريايي دو بعدي مربوط به تنگه هرمز استفاده شده است. نتايج به دست آمده نشان داد كه دقت شناسايي گنبد نمكي با استفاده از نشانگرهاي بهبود يافته نسبت به نشانگرهاي متداول در حدود 2 درصد افزايش دارد و با توجه به عدم افزايش در زمان محاسبات مي‌تواند به عنوان جايگزين مناسبي براي نشانگرهاي متداول باشند.