اثر سطوح بيوچار كود گاوي بر ميزان رس قابل پراكنش خودبه‌خودي و مكانيكي در دو خاك آهكي با بافت متفاوت در زمان‌هاي مختلف پس از كاربرد

با توجه به اينكه بيوچار به عنوان اصلاح‌كننده بسيار مورد توجه قرار گرفته است، نياز است اثرات زيست‌محيطي آن و اثرات آن بر ويژگي-هاي خاك از جمله پراكنش رس مورد بررسي قرار گيرد. پراكندگي رس در مناطق خشك و نيمه‌خشك علاوه بر از بين بردن منابع خاك سبب آلودگي‌هاي زيست‌محيطي و افزايش فرسايش خاك مي‌شود. به همين دليل نياز است با راهكارهاي موجود بر اين مشكل غلبه نمود. اين پژوهش با هدف بررسي اثر سطوح مختلف (0، 1.5 و 3 درصد وزني) بيوچار كود گاوي بر ميزان رس قابل پراكنش خودبه‌خودي و مكانيكي و ميانگين وزني قطر خاكدانه‌ها در دو خاك آهكي با بافت مختلف (لوم‌رسي و لوم‌شني) در زمان‌هاي 40، 80 و 120 روز پس از كاربرد انجام شد. نتايج نشان داد سطح 3 درصد بيوچار، رس قابل پراكنش خودبه‌خودي را به ميزان 4.2 درصد و همچنين سطوح 1.5 و 3 درصد اين اصلاح‌كننده رس قابل پراكنش مكانيكي را در مقايسه با شاهد به ترتيب 4.3 و 30.8 درصد افزايش دادند. با گذشت زمان نيز ميزان رس قابل پراكنش مكانيكي و خودبه‌خودي افزايش يافت. درحالي‌كه اثر بافت خاك بر رس قابل پراكنش خود‌به‌خودي معني‌دار نبود اما در بافت لوم‌رسي ميزان رس قابل پراكنش مكانيكي 61.2 درصد بيشتر از بافت لوم‌شني بود. نتايج همچنين نشان داد كاربرد سطوح 1.5 و 3 درصد بيوچار، ميانگين وزني قطر خاكدانه‌ها در بافت لوم‌شني را به ترتيب به ميزان 24.2 و 20.6 درصد و در بافت لوم‌رسي به ترتيب 16.5 و 13.6 درصد كاهش داده و كاهش ميانگين وزني قطر و پايداري خاكدانه‌ها سبب افزايش رس قابل پراكنش شده است. نتايج اين پژوهش مي‌تواند اطلاعات لازم در ارتباط با اثر بيوچار بر ميزان پراكنش رس براي توصيه در راستاي استفاده از بيوچار به‌عنوان اصلاح‌كننده را فراهم آورد.