غذا به مثابه حق بنيادين يا كالاي راهبردي ؟ (پارادايم هاي دوگانه در مسئله غذا)

امروزه از منظر حقوقي، اگرچه غذا به مثابه حقي بشري مورد اذعان اسناد حقوق بين الملل و قوانين داخلي بسياري از جوامع قرار گرفته است، اما به مانند ساير حق هاي رفاهي در عمل و نظر همچنان مورد مناقشه مي باشند. خصوصاً با تغيير چهره دولت ها و كنار گذاشتن نظريه دولت رفاهي و تمايل دولت ها به تنظيم گري و پرهيز از مداخله مستقيم و تأثير بلامنازع شركت هاي تجاري فرامليتي در تمام ساحات اجتماعي، همچنين بدبيني دولت هاي در حال توسعه از گفتمان هاي حق مدار كه همواره اين دولت ها را به چالش مي كشاند و هزاران مورد مشابه باعث ايجاد گفتمان هاي موازي در كنار گفتمان حق بر غذا شده است. از جمله اين گفتمان هايي كه داراي عقبه تاريخي است، پارادايم غذا به مثابه كالاي راهبري است كه غذا را نه به عنوان يك حق بلكه يك كالاي داراي ارزش مي داند. اين رويكرد بازار مدار معتقد است، وظيفه دولت ها، نه تعهد حقوقي به تأمين غذاي سالم و كافي است بلكه دولت ها مكلف به ايجاد بسترهاي لازم در جهت توسعه اقتصادي جامعه اند كه از فوايد اين توسعه، بهبود وضع امنيت غذايي جامعه خواهد بود.