تأملي بر حق بر فرزند آوري در پرتو احكام وضعي و تكليفي تلقيح مصنوعي

يكي از اقتضائات عقد نكاح ، حق فرزند آوري براي زوجين است .اين حق مخصوصا با توجه به مساله پيري جمعيت كشور اهميت بيشتري پيدا مي كند و مي‌تواند در حوزه تعهدات دولت نيز محل توجه قرار گيرد. زوج‌هاي نابارور به طور طبيعي از اين حق محرومند ولي علم پزشكي با پيشرفت‌هاي جديد خود توانسته است به‌وسيله تلقيح مصنوعي كمك قابل‌توجهي به توليد نسل و استيفاي اين حق بنمايد و آن را به عرصه فقه بكشاند. اين پژوهش با توجه به لزوم اهتمام براي تحقق هرچه شايسته تر حق بر فرزندآوري به احكام فقهي تلقيح مصنوعي به روش «آي.يو.آي» يا درون رحمي و «آي.وي.اف» يا لقاح آزمايشگاهي و همچنين در فرآيند «اي. دي» يا اهداء تخمك كه از نطفه بيگانه استفاده مي‌شود؛ و يا اينكه از نطفه زوج استفاده شود و همان نطفه در آزمايشگاه غني‌شده يا تغييري يابد، پرداخته است. در ابتدا روش‌هاي تلقيح مصنوعي اجمالاً ذكرشده سپس به‌صورت تفصيلي ديدگاه‌هاي فقهي در مورد احكام تكليفي و وضعي روش‌هاي «I.U.I»، «I.V.F» و «E.D» يا همان استفاده از نطفه و تخمك بيگانه در لقاح مصنوعي با شيوه توصيفي تحليلي بيان‌شده است تا امكان استيفاي حق فرزندآوري در پرتو اين احكام روشن شود.