طراحي فرمولاسيون ميكروامولسيوني ماينوكسيديل و اثرات مواد تشكيل دهنده بر ميزان عبورپذيري از پوست موش صحرايي و خصوصيات فيزيكوشيميايي آن

سابقه و هدف: داروي ماينوكسيديل از عواملي است كه مي‌تواند با افزايش دوره آناژن سبب درمان اختلالات رويش مو از جمله طاسي گردد. با توجه به ماهيت ماينوكسيديل عبورپذيري دارو از سطح پوست ناچيز مي‌باشد، هدف از اين مطالعه طراحي و بررسي فرمولاسيون‌هاي ميكروامولسيوني به منظور افزايش عبورپذيري ماينوكسيديل از پوست موش صحرايي بود. مواد و روش‌ها: ميكرو امولسيون‌هاي حاوي 2 درصد ماينوكسيديل با مقدار مناسبي فاز روغني (اولئيك اسيد، ترانسكوتول پي) و سورفكتانت (تويين80 و اسپن 20) و كو سورفكتانت (پروپيلن گليكول) تهيه شدند. ماده دارويي در فاز روغني حل شد. خصوصيات فيزيكوشيميايي اين ميكروامولسيون‌ها مانند اندازه ذره‌اي، ويسكوزيته، آزادسازي، عبور پذيري پوستي ميكرو امولسيون از پوست موش صحرايي و هم‌چنين ميزان عبورپذيري دارو با فرمولاسيون هاي ساخته شده از پوست موش صحرايي با استفاده از سلول‏هاي فرانز ارزيابي شدند. يافته‌ها: اندازه ذره‌اي ميكرو امولسيون‌ها در محدوده 5/45 تا 10/40 نانومتر، ويسكوزيته 113/2 تا 199/2 سانتي پواز بود. در اين مطالعه پارامترهاي آزادسازي دارو، ويسكوزيته و Dapp با متغيرهاي مستقل ارتباط معني‌دار داشتند(0/05 p). افزايش درصد روغن سبب افزايش مقدار آزادسازي دارو در ساعت دوم شد. افزايش درصد آب و افزايش درصد روغن سبب افزايش ميزان آزادسازي دارو در 24 ساعت شده است. افزايش درصد روغن و كاهش درصد آب مي‌تواند منجر به افزايش ويسكوزيته و افزايش درصد آب موجب افزايش مقدار Dapp در ميكروامولسيون‌ها شود. استنتاج: فرمولاسيون‌هاي ساخته شده توانستند ميزان عبورپذيري پوستي ماينوكسيديل را در موش صحرايي به ميزان قابل توجهي افزايش دهند.