بررسي توزيع فراواني سلول گانگليوني در آپانديس بر اساس مكان: مطالعه‌ي آينده‌نگر

مقدمه: بيماري هيرشپرونگ، فقدان مادرزادي سلول‌هاي گانگليوني است. با توجه به عدم اجماع درباره‌ي امكان يا عدم امكان تكيه بر بافت‌شناسي آپانديس جهت تشخيص هيرشپرونگ، همچنان در مراكز متعددي در ايران و جهان، آپاندكتومي و نمونه‌برداري از آپانديس براي تشخيص اين بيماري‌ها صورت مي‌گيرد. هدف اين مطالعه، ارزيابي امكان آپاندكتومي پارشيال و جلوگيري از انجام توتال آپاندكتومي جهت تشخيص هيرشپرونگ و تعيين ميزان شيوع آگانگليونوز در هر قسمت بود.روش‌ها: مطالعه‌ي حاضر، مطالعه‌اي تحليلي از نوع كوهورت آينده‌نگر بود. جامعه‌ي مورد مطالعه، بيماران زير ١٦ سال نيازمند به آپاندكتومي مراجعه‌كننده به بيمارستان‌هاي آموزشي اصفهان از تاريخ 1401/01/01 تا 1401/12/29 بود. معيارهاي ورود سن زير 16 سال كامل و قرار گرفتن تحت عمل آپاندكتومي با تشخيص آپانديسيت بر اساس معيار آلوارادو و معيارهاي خروج آپانديسيت پروفوره يا گانگرنه و نئوپلازي آپانديس بود. متغيرهاي پژوهش شامل سن و جنس (به عنوان متغيرهاي زمينه‌اي) و تعداد سلول‌هاي گانگليوني در هر hpf (به عنوان متغير وابسته) بود.يافته‌ها: ميانگين سني بيماران مورد بررسي، 3/33 ± 8/84 سال بود. 58 درصد از بيماران، پسر بودند. مجموع سلول‌هاي گانگليوني ديده شده در كل لام حاوي نمونه‌ها، در لام‌هاي مياني بيشترين و در لام ديستال كمترين بود كه باهم تفاوت معني‌داري دارند (0/038 = P).نتيجه‌گيري: قسمت مياني آپانديس داراي بيشترين تعداد سلول گانگليوني و در مسير تشخيص هيرشپرونگ، بهترين قسمت جهت انجام بيوپسي است.