ارزيابي دز دريافتي بيماران و پرتوكاران در مركز تشخيصي و درماني پزشكي هسته‌اي بيمارستان چمران اصفهان و مقايسه با دزهاي مجاز

مقدمه: استفاده از راديوداروها در بخش‌هاي پزشكي هسته‌اي و اثرات مخرب بيولوژيكي آن‌ها براي بيماران، اطرافيان‌شان و پرسنل اين مراكز نياز به ارزيابي دز بيماران و پرتوكاران در بخش پزشكي هسته‌اي بيمارستان چمران اصفهان و مقايسه آن‌ها با مقادير مجاز دارد.روش‌ها: در اين مطالعه‌ي تجربي- مقطعي، دز تجمعي 15 نفر از پرسنل و 30 بيمار مراجعه‌كننده به بخش پزشكي هسته‌اي بيمارستان چمران اصفهان مبتلا به سرطان تيروئيد كه كانديد دريافت mci200 يد 131 و قرنطينه يك شبانه روز بودند، بررسي گرديد. براي اين منظور از دزيمترهاي ترمولومي نسانس استفاده شد. ابتدا آن‌ها كاليبره شده و سپس در فاصله‌هاي 0/5، 1 و 1/5 متري از بيماران تعبيه شد و توسط خوانشگر اندازه‌گيري و مقادير دز جذبي با دزهاي استاندارد مقايسه گرديد.يافته‌ها: ميزان دز تجمعي گنادها، تيروئيد، دو انگشت شست و اشاره پرسنل بخش به ترتيب 0/11 ± 0/113، 0/09± 0/134، 0/12± 0/501، ميلي‌سيورت در يك ماه به دست آمد كه ميزان ساليانه به ترتيب 1/356، 1/608 و 6/012 ميلي‌سيورت مي‌باشد. ميانگين دز تجمعي بيماران در فواصل 0/5، 1 و 1/5 متري از بيماران به ترتيب 5/74 ± 49/12، 4/43± 12/73و 4/37 ± 3/53 ميلي‌سيورت به دست آمد.نتيجه‌گيري: دز انگشتان دست پرتوكاران در محدوده‌ي مرزي استاندارد بود كه لازم است، استفاده از دستكش سربي در موارد ممكن توصيه شود. حداقل فاصله‌ي مورد نياز جهت به حداقل رساندن خطرات ناشي از پرتوهاي يد ۱۳۱، ۱۵۰ سانتي‌متر مي‌باشد و رعايت اين فاصله در ۵ روز نخست ترخيص بيماران ضروري به نظر مي‌رسد.