تعيين ارتباط بين پزشكي مبتني‌بر‌شواهد با خودكارآمدي تحصيلي و خودكارآمدي پژوهشي دانشجويان پزشكي

زمينه و هدف: تصميم‌گيري باليني صحيح تاثير به‌سزايي در روند درمان، حصول پيامد باليني مورد‌انتظار و افزايش رضايتمندي بيماران دارد كه شناسايي فاكتورهاي موثر بر آن امري ضروري در جهت آموزش پزشكي مبتني‌بر‌شواهد مي‌باشد.روش بررسي: اين مطالعه توصيفي-تحليلي از مهر 1401 تا مهر 1402 بر روي 45 دانشجوي پزشكي در دانشگاه علوم پزشكي آبادان انجام شد. پس‌از اخذ رضايت و ثبت اطلاعات دموگرافيك و تحصيلي دانشجويان، جمع‌آوري داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌هاي پزشكي مبتني‌بر‌شواهد، خودكارآمدي تحصيلي و خودكارآمدي پژوهشي انجام شد. سپس داده‌ها با استفاده از SPSS software, version 26 (SPSS Inc., Chicago, IL, USA) تجزيه‌و‌تحليل شد.يافته‌ها: خودكارآمدي پژوهشي در دانشجوياني كه سابقه پژوهش داشتند (189.03) به‌صورت معناداري بيشتر از دانشجوياني بود كه سابقه پژوهش نداشتند (140.76). ميانگين نمره خودكارآمدي تحصيلي، خودكارآمدي پژوهشي و درك ويژگي‌هاي عملكرد مبتني‌بر‌شواهد در دانشجوياني كه سابقه عضويت در كميته تحقيقات دانشجويي داشتند به‌صورت معناداري بيشتر از دانشجوياني بود كه سابقه عضويت نداشتند. درك ويژگي‌هاي عملكرد مبتني‌بر‌شواهد ارتباط مستقيم و معناداري با خودكارآمدي پژوهشي (0.05 P) و خودكارآمدي تحصيلي داشت (0.001 P). در بررسي ارتباط ميان خودكارآمدي تحصيلي و خودكارآمدي پژوهشي نيز مشخص شد كه دو متغير ارتباط مستقيم و معناداري با يكديگر دارند (0.001 P).نتيجه‌گيري: خودكارآمدي تحصيلي و پژوهشي بر روي درك پزشكي مبتني‌بر‌شواهد تاثير دارد و تمام موارد فوق با آموزش به دانشجويان پزشكي و شركت در كميته‌هاي دانشجويي و انجام فعاليت‌هاي پژوهشي بهبود مي‌يابد و مي‌تواند سبب بهبود كيفيت درمان در پزشكان شود.