پيري و جواني در شاهنامه‌ فردوسي

پيري و جواني از جمله مفاهيم داراي اهميت در فرهنگ و ادبيات هر قومي بوده و مطالب فراواني در مورد آن‌ها نگاشته شده است. در شاهنامه نيز شخصيت‌پردازي در ارتباط با جوانان و پيران و ويژگي‌هاي شخصيتي آ‌ن‌ها به خوبي قابل مشاهده است. تحقيق حاضر كه با روش توصيفي-تحليلي و با استفاده از منابع كتاب‌خانه‌اي انجام گرفته به ديدگاه فردوسي نسبت به شخصيت‌هاي مثبت و منفي، اعم از پير و جوان در شاهنامه و تغيير و يا عدم تغيير اين ديدگاه و ايستايي يا پويايي شخصيت‌هاي مثبت و منفي در شاهنامه پرداخته است. بر اساس نتايج تحقيق ديدگاه فردوسي نسبت به شخصيت‌هاي داستان اعم از پير و جوان ثابت نيست و در طول داستان تغيير مي‌كند. شخصيت‌هايي كه به دليل ابعاد مثبت و منفي، باورپذيرتر و جذاب‌ترند. به‌طوركلي مي‌توان گفت كه فردوسي ويژگي‌هايي هم‌چون ميهن دوستي، دلاوري و بزرگي را بيشتر به جوانان نسبت مي‌دهد و از سوي ديگر ويژگي‌هايي هم‌چون دانايي و خردمندي را بيشتر به پيران نسبت داده است.