خوانشي سياسي و ساختارگرايانه از قالب‌هاي قصيده، نيمايي و سپيد

جامعه‌شناسي ساخت‌گرا يكي از رويكردهاي اساسي در نقد ادبي معاصر است. ساختارگراياني چون لوكاچ، گلدمن، ماشري، آلتوسر و ايگلتون معتقدند همان‌گونه كه ساختار ادبيات از ساختار جامعه تأثير مي‌پذيرد؛ به همان نسبت يا كم و بيش بر ساختار جامعه تأثير مي‌گذارد. از نظر آن‌ها هر نظريۀ ادبي خصلتي سياسي داشته و در زير سيطرۀ ايدئولوژي است. ساختارگرايي، بازتاب ايدئولوژي و ساختارها را در اثر ادبي بررسي كرده و آنگاه تأثير اثر ادبي را در تحولات اجتماعي نشان مي‌دهد. در اين مقاله ساختار قالب‌هاي قصيده، نيمايي و سپيد بر اساس آراي جامعه‌شناسان ساختارگرا بررسي مي‌شود. هدف مقالۀ حاضر كه روش توصيفي تحليلي و با استفاده از منابع كتاب‌خانه‌اي تدوين شده است؛ تبيين چگونگي رابطۀ ساختار قالب‌هاي قصيده، نيمايي و سپيد با ساختار جامعه و ايدئولوژي حاكم بر آن بوده و اين نتيجه حاصل شده است كه ساختار اين قالب‌ها از ساختار جامعه و ايدئولوژي حاكم بر آن متأثر بوده است. با توجه به جايگاه قافيه مي‌توان گفت كه ساختار قصيده با ساختار جامعۀ خودكامه و ساختار قالب‌هاي نيمايي و سپيد نيز با ليبراليسم هم‌خواني دارد.