جستاري در كارآمدي راهبرد و آسيب‌شناسي نظام برنامه‌ريزي منابع انساني سازمان تأمين اجتماعي

هدف اصلي اين پژوهش ارائه راهبرد كاهش نارسايي‌هاي برنامه‌ريزي منابع انساني در سازمان تامين اجتماعي است. اين پژوهش از نظر هدف كاربردي، از نظر ماهيت، اكتشافي و براساس شيوه گرده‌آوري داده‌ها، تحقيق آميخته به شمار مي‌رود. در بخش كيفي پژوهش، مشاركت‌كنندگان 23 نفر از خبرگان بودند كه به روش نمونه‌گيري هدف‌مند انتخاب شدند. جهت گردآوري داده‌هاي بخش كيفي از مصاحبه نيمه‌ ساختارمند استفاده و داده‌ها با استفاده از روش تحليل محتوا تجزيه‌ و تحليل شد. در بخش كمّي، جامعه آماري، كاركنان حوزه منابع سازمان بودند كه حجم نمونه مطابق جدول مورگان 364 نفر تعيين و به شيوه تصادفي ساده انتخاب شد. ابزار جمع‌آ‌وري داده‌ها پرسشنامه محقق ساخته بود و طي دو مرحله نظرسنجي دلفي فازي تجزيه و تحليل داده صورت گرفت. پايايي ابزار با استفاده از آلفاي كرونباخ، 783/. برآورد گرديد و روايي آن نيز با روش روايي محتوايي مورد تأييد قرار گرفت. يافته‌ها حاكي از آن بود كه نظام برنامه‌ريزي منابع انساني سازمان با 19 مشكل اصلي مواجه است كه شاخص‌هاي نبود الگوي مناسب برنامه‌ريزي، اجراي نامناسب برنامه‌ريزي منابع انساني، عدم نظارت، كنترل و بازخورد برنامه‌ريزي منابع انساني و...از مهمترين نارسايي‌هاي برنامه‌ريزي منابع انساني سازمان بودند. نتايج تحقيق نشان مي‌دهد كه مولفه‌هاي استخراجي مدل تحقيق، مورد تائيد جامعه قرار دارند. سازمان تأمين اجتماعي مي‌تواند با مورد نظر قرار دادن مشكلات شناسايي شده، عوامل موثر بر آن و راهكارهاي ارائه شده در اين پژوهش، برنامه‌ريزي لازم را جهت كاهش مشكلات برنامه‌ريزي منابع انساني خود انجام دهد.