معنا و مناسبات علم ‌و دين در انديشه امام‌ خميني«ره»

نسبت علم‌ و دين، يكي از مسائل فلسفه دين بوده كه تحليل‌هاي پرشمار و برخاسته از نظرگاه‌هاي مختلف، ازجمله نگاه علمي و فرهنگي ـ ارزشي را نيز به خود ديده است. پژوهش حاضر درصدد است ديدگاه امام‌خميني«ره» را درباره چيستي علم‌ و دين و نسبت اين دو به دست آورد. اين پژوهش، به روش تحليلي و تطبيقي و با تتبع در منابع مكتوب و در كانون بحث، متمركز بر آثار امام ‌خميني«ره» شكل گرفته است. يكي از تقسيمات مشهور كه امام ‌خميني«ره» ديدگاه خود را از آن نقطه سازمان مي‌بخشد، تقسيم علم به «حقيقي» و «اعتباري» است. در ديدگاه ايشان، علوم طبيعي به عنوان علوم اعتباري و علوم انساني به عنوان علوم حقيقي شناخته شده‌اند. در ديگرسو، دين در نظر امام‌ خميني«ره» حقيقتي متنزّل از عالَم غيب براي اداره همه امور و شئون حيات دنيوي انسان است كه در اين زمينه هيچ امر لازمي را فروگذار نكرده است. بر اين اساس هدف اين تحقيق، يافتن مناسبات علم‌ودين، با ملاحظه تقسيمات و ويژگي‌هاي بيان شده در آراء امام‌خميني«ره» مي‌باشد. آنچه اين نوشتار بدان دست يافته، نفي تعارض علم‌ودين، تداخل علم‌ودين در علوم انساني و تعامل، تعديل و تكميل متقابل در علوم طبيعي از نظرگاه امام ‌خميني«ره» است.