پيش‌بيني اهمال‌كاري سازماني براساس توانمندسازي كاركنان در ادارات ورزش و جوانان

هدف پ‍ژوه‍ش‌ حاضر پيش‌بيني اهمال‌كاري براساس توانمندسازي در بين كاركنان ادارات ورزش و جوانان استان كرمانشاه بود. جامعه آماري شامل كليه كاركنان ادارات ورزش و جوانان استان كرمانشاه (400 نفر) بود كه از بين آنان تعداد 123نفر براساس جدول مورگان به صورت تصادفي خوشه‌اي انتخاب شدند. از پرسشنامه اهمال‌كاري بديع و همكاران (1390) و پرسشنامه توانمندسازي كاركنان ماركوارت (1397) براي جمع‌آوري داده‌هاي مورد نياز تحقيق استفاده شد. از آزمون t مستقل و تحليل واريانس يك‌راهه نيز براي مقايسه بين گروه‌ها، از آزمون ضريب همبستگي پيرسون براي بررسي رابطه بين متغيرها و از آزمون رگرسيون استاندارد براي پيش‌بيني اهمال‌كاري براساس توانمندي در سطح معني‌داري (0.05≥p) استفاده شد. براساس نتايج تحقيق، ميانگين امتيازات مربوط به اهمال‌كاري به‌ صورت معني‌داري پايين‌تر از مقدار متوسط فرضي بود و ميانگين امتيازات مربوط به توانمندسازي ‌ به‌ صورت معني‌داري بالاتر از مقدار متوسط فرضي بدست آمد. تفاوت در امتيازات توانمندسازي، اهمال‌كاري و خرده مقياس‌هاي آن با در نظر گرفتن جنسيت، وضعيت تأهل و سن كاركنان، معني‌دار نبود (0.05≤p). بين توانمندسازي، اهمال‌كاري و خرده مقياس‌هاي آن رابطه معني‌دار منفي وجود داشت (0.001=p). همچنين نتايج نشان داد كه بخشي از اهمال‌كاري كاركنان براساس توانمندسازي آنان قابل پيش‌بيني است. نتايج نشان داد با افزايش توانمندي ‌ ميزان اهمال‌كاري كاهش مي‌يابد. يافته‌ها نشان‌دهنده آن است كه كاركنان ادارات ورزش و جوانان در رفتار‌هاي خود به صورت نسبتاً مناسبي از اهمال‌كاري اجتناب كرده و از لحاظ توانمندسازي در وضعيت خوب و مناسبي به سر مي‌برند.