تبيين نقش هوش سازماني بر اثربخشي سازماني با ميانجي گري چابكي سازماني در كاركنان ادارات ورزش و جوانان

هدف پژوهش حاضر بررسي ارتباط هوش سازماني با اثربخشي سازماني، با نقش ميانجي چابكي سازماني در كاركنان اداره هاي ورزش و جوانان استان خراسان جنوبي بود. روش پژوهش حاضر توصيفي، و طرح آن از نوع همبستگي بود كه به روش ميداني انجام شد. جامعۀ آماري پژوهش شامل كليۀ كاركنان اداره هاي ورزش و جوانان در استان خراسان جنوبي بود (190 نفر)، كه از بين آن ها 123 نفر با استفاده از روش نمونه گيري در دسترس، به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. براي جمع آوري داده ها، پس از تأييد روايي و پايايي، از پرسشنامه هاي هوش سازماني كارل آلبرخت (2002)، اثربخشي سازماني حميدي (1382) و چابكي سازماني شريفي و يانگ (2001) استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده ها از روش آمار توصيفي و مدل‌سازي معادلات ساختاري، از طريق نرم افزارهاي SPSS و PLS SMART استفاده گرديد. نتايج بيانگر اثر مستقيم و معنادار هوش سازماني بر چابكي سازماني، و چابكي سازماني بر اثربخشي سازماني بود. علاوه‌بر اين مشاهده شد كه هوش سازماني بر اثربخشي سازماني اثر مستقيم و معناداري دارد. در نهايت، نتايج بيانگر تأثير غيرمستقيم و معنادار هوش سازماني بر اثربخشي سازماني با نقش ميانجي چابكي سازماني بود. با توجه به شناسايي تأثير مثبت هوش سازماني و چابكي سازماني بر اثربخشي سازماني، به نظر مي رسد مي توان با افزايش و تقويت هوش سازماني و چابكي سازماني، زمينه را براي بهبود اثربخشي سازماني فراهم كرد. بنابراين، ضمن تقويت متغيرهاي هوش سازماني و چابكي سازماني مي توان توانايي اداره هاي ورزش و جوانان را در پاسخگويي به نيازهاي ورزشي جامعه بهبود بخشيد.