چگونگي اطلاق اصل آسان باوري بر تجربه ديني، با تكيه بر نقش اصل سادگي

ريچارد سوئينبرن، با تأسي از سي. دي. براد، اصل آسان‌باوري را بر تجربه ديني قابل اطلاق مي‌داند. او ادعا مي‌كند كه طبق اين اصل، تجربه ديني تجربه‌اي واقعي است، و در نتيجه مي‌تواند به مثابه قرينه‌اي براي فرضيه خداباوري تلقي گردد و احتمال وجود خداوند را افزايش دهد. من در اين مقاله استدلال خواهم كرد، بر خلاف ادعاي ريچارد سوئينبرن، اصل آسان‌باوري نمي‌تواند بر تجربه ديني قابل اطلاق باشد. بدين منظور، ابتدا به تبيين ديدگاه سوئينبرن درباره اصل آسان‌باوري خواهيم پرداخت، سپس به بررسي نقد مطرح‌شده از جانب ويليام رو خواهم پرداخت، كه ادعا مي‌كند به دليل عدم تمايز ميان تجربه ديني اصيل و موهوم، اصل آسان‌باوري بر تجربه ديني قابل اطلاق نيست. در ادامه به پاسخ‌هاي ارائه شده به رو خواهم پرداخت كه ادعا مي‌كنند تجربه ديني، همانند تجربه حسي، قابل‌ارزيابي است و در نتيجه اصل آسان‌باوري بر تجربه ديني قابل اطلاق است. در آخر نشان خواهم داد اطلاق اين اصل بر تجربه ديني با مشكل جدي‌تري روبرو است، و با ارجاع به ابتناي اصل سادگي بر اصل آسان‌باوري استدلال خواهم كرد كه به دليل پيچيدگي متعلَق تجربه ديني (خداوند به مثابه امري نامتناهي)، اصل آسان‌باوري نمي‌تواند بر تجربه ديني اطلاق شود. از اين رو براي حفظ ارزش معرفت‌شناسانه تجربه ديني، بايد به توجيه ديگري توسل جست.