سنجش رضايتمندي ساكنين سكونتگاه‌هاي غيررسمي از شاخص‌هاي توسعۀ اجتماعي، نمونۀ مطالعه: شهر همدان

چكيدهبا گذشت چندين دهه از برنامه‌‌ريزي براي بهبود كيفيت زندگي شهروندان، هم‌چنان سهم قابل‌توجهي از ساكنين شهرها در تأمين نيازمندي‌‌هاي خود ناتوان هستند. در اين‌ميان سكونتگاه‌‌هاي غيررسمي را مي‌‌توان نمونۀ بارزي از محيط‌‌هاي با سطح پايين توسعۀ اجتماعي قلمداد كرد كه ساكنان آن‌ها با مشكلات و محدوديت‌‌هاي عديده‌‌اي مواجه هستند؛ از همين‌‌رو در اين پژوهش، شاخص‌‌هاي توسعۀ اجتماعي از طريق پرسشنامه از ساكنين پنج سكونتگاه غيررسمي در شهر همدان مورد پرسش قرار گرفته است. متغيرهاي مورد بررسي به كمك مدل تحليل عاملي در پنج عامل: «تعاملات اجتماعي»، «توان اقتصادي»، «خدمات محلي»، «توزيع خدمات» و «حق شهروندي» دسته‌‌بندي شده‌‌اند؛ هم‌چنين ارزيابي امتيازات عاملي در محلات مورد بررسي نشان مي‌‌دهد ترتيب محلات برمبناي سطح رضايتمندي ساكنين از توسعۀ اجتماعي شامل: «منوچهري»، «مزدقينه»، «خضر»، «حصار» و «ديزج» بوده است. در ادامه به كمك مدل تحليل رگرسيون چندمتغيرۀ خطي وزن عوامل پنج‌گانه در تحقق رضايت از توسعۀ اجتماعي محاسبه شده است كه عامل توان اقتصادي با وزن 429/0 بيشترين تأثير را نشان مي‌‌دهد. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد اولويت نخست افزايش رضايت ساكنين از توسعۀ اجتماعي در تمامي محلات مربوط به عامل «توزيع خدمات» است. كليدواژگان: اسكان غيررسمي، توسعۀ اجتماعي، كيفيت زندگي، رضايتمندي ساكنين، همدان.