تحليل جامعه‌شناختي پويايي جامعۀ شهري؛ براساس معنويت راهبردي كارآفرينان

اين‌كه پويايي شهري مي‌تواند از چه ابعادي برخوردار باشد انگيزش مطالعاتي اين پژوهش است. هدف آن است كه با رويكردي متفاوت ديدگاهي مطرح نمود كه چگونه مي‌شود ديناميسم اجتماعي در فضاي شهري را مورد تحليل قرار داد. در اين‌زمينه از توشۀ اطلاعات دو رسالۀ جامعه‌شناسي با اتخاذ روش تحليل ثانويه استفاده شده است؛ اين رساله‌ها با تلفيقي از روش‌هاي كمّي و كيفي در شهرهاي تهران و اراك انجام شده؛ ولي براساس طرح مسألۀ پژوهش، نتيجه حاكي از آن است كه زندگي شهري مي‌تواند از فضاي پويايي برخوردار باشد با توجه به ابعاد مهمي مانند: فرصت‌هاي متنوع جهت آسايش و سلامت اجتماعي، كاهش آسيب‌ها، ارتقاء بهداشت محيط‌زيست و... به‌علاوه شهر پويا، اتخاذ سياست‌هايي را در «ميدان فرهنگي» جامعه لازم دارد تا خود اجتماعي شهروندان به‌سمت ابراز مسئوليت، شايستگي‌ها و توانايي‌ها فعال بشود. در اين عرصه از مشاركت كنشگران كارآفرين در عرصه‌هاي مختلف بايد استفاده كرد. توسعۀ پويايي شهري را مي‌‌‌توان فرآيندي دانست كه تحت لواي خوداجتماعي، قادر به تحقق است. اگر خوداجتماعي شهروندان ارتقاء‌يابد، با افزايش سطح اعتمادسازي از طريق تفويض مسئوليت، حس تعلق و مشاركت‌شان نيز افزايش خواهد يافت. اين فرآيند درنهايت از طريق ارتقاء سطح آگاهي به خود، افزايش عزت نفس، خودكارآمدي، اعتماد و تقويت پيوندهاي دروني به رونق و پويش شهري مي‌‌‌انجامد. پويايي خوداجتماعي شهروندي در پرتو نقش فعال كارآفريناني است كه درحقيقت از نوعي معنويت: باورها، ارزش‌ها و نگرشي غيرسنتي برخوردارند؛ و باور دارند خود نيز در ميدان عيني روابط مدني شهر عمل مي‌كنند؛ از اين‌رو مؤثر واقع‌شده و مي‌توانند الگوسازي كنند.