بررسي رابطه بين مولفه هاي هدايت تحصيلي با نگرش و پيشرفت تحصيلي دانش آموزان پايه دهم شهرستان فلاورجان در سال تحصيلي 1400- 1399

هدف از اين تحقيق بررسي رابطه بين مولفه هاي هدايت تحصيلي با نگرش و پيشرفت تحصيلي دانش آموزان پايه دهم شهرستان فلاورجان در سال تحصيلي 1400- 1399 بود. روش مورد استفاده درتحقيق، علمي – مقايسه اي بود . جامعه آماري تحقيق شامل كليه دانش آموزان پسر متوسطه دوم شهرستان فلاورجان در سال تحصيلي 1400- 1399 به تعداد 2885 نفر بود كه 120 نفر از روش نمونه گيري خوشه اي از نوع تصادفي به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار اندازه گيري مورد استفاده براي سنجش هدايت تحصيلي، امتياز مكتسبه در نمونه برگ شماره 6 هدايت تحصيلي دانش آموزان، براي سنجش پيشرفت تحصيلي، معدل پايان سال تحصيلي دانش آموزان در رشته ي انتخابي در پايه ي دهم كه در پرونده آن ها ثبت بود و براي اندازه گيري نگرش تحصيلي، پرسشنامه نگرش تحصيلي (اكبري 1383؛ به نقل از پاشا شريفي و همكاران، 1387) جهت بررسي ديدگاه هاي دانش آموزان بوده است. نتايج به دست آمده نشان داد كه : 1) بين هدايت تحصيلي و مولفه هاي آن(عملكرد، توانايي، رغبت، نمره معلم، نمره اوليا و نمره خود) با پيشرفت تحصيلي دانش آموزان ارتباط معناداري برقرار است. 2) بين هدايت تحصيلي دانش آموزان و مولفه هاي آن (توانايي، رغبت، نمره مشاور، نمره اوليا و نمره خود ) با نگرش آنان به رشته تحصيلي خويش رابطه ي معناداري وجود دارد.3) ارتباط معنادار مثبتي بين پيشرفت تحصيلي دانش آموزان و نگرش آنان به رشته تحصيلي خويش وجود دارد.4) نتايج رگرسيون نشان داد كه تقريبا 26 درصد از واريانس متغيرهاي وابسته (پيشرفت تحصيلي و نگرش نسبت به رشته تحصيلي) توسط متغير مستقل (هدايت تحصيلي و مولفه هاي آن) تبيين مي شود.