نشانگرهاي ارزيابي سياستگذاري فرهنگي مؤسسات آموزش عالي در اسناد بالادستي، ديدگاه صاحب‌نظران و يافته‌هاي پژوهشها (يك مطالعۀ تطبيقي)

هدف: هدف اين مطالعه، بررسي تطبيقي نشانگرها در مراحل تدوين، اجرا و ارزيابي در اسناد بالادستي، ديدگاه صاحب‌نظران و يافته‌هاي پژوهشها بود. روش: روش مورد استفاده در اين مطالعه، بررسي تطبيقي نشانگرهاي ارزيابي سياستگذاري فرهنگي مؤسسات آموزش عالي با استفاده از روش جرج بردي(1989) در مراحل توصيف و تفسير، همجواري و مقايسه بود. سه گروه از نشانگرهاي ارزيابي در دو مطالعه مقايسه شدند. اين نشانگرها با استفاده از تحليل مضمون و به صورت كدگذاري باز، محوري و مقوله‌بندي براي داده‌هاي متني استخراج شدند. يافته‌ها: نشانگرهاي مطلوب ارزيابي سياستگذاري فرهنگي در مراحل تدوين، اجرا و ارزيابي در قالب پنج مقوله تقسيم شدند: 1) مسئله‌شناسي؛ 2) روش‌شناسي علمي؛ 3) مشروعيت‌بخشي؛ 4) اجراي برنامه‌هاي فرهنگي و 5) نتايج فعاليتهاي فرهنگي. يافته‌هاي اين مطالعه، الگوي تلفيقي از نشانگرهاي ارزيابي سياستگذاري فرهنگي مؤسسات آموزش عالي را در اختيار سياستگذاران، مجريان و ارزيابان قرار مي‌دهد تا از بروز آسيبهاي احتمالي در تصميم‌گيري‎ها و اقدامات فرهنگي جلوگيري كنند و در صورت دست نيافتن به اهداف فرهنگي، با رجوع به الگوي ارائه‌شده، موانع و مشكلات را شناسايي و حل كنند. نتيجه‌گيري: سياستگذاري فرهنگي مؤسسات آموزش عالي نبايد در تعارض با نظم گفتمان حاكم در عرصۀ علم و ميدان عمل باشد. راه حل مفيد براي دستيابي به اين واقعيت، حذف موانع سياستگذاري فرهنگي است. در نهايت، ارزيابي سياستگذاري فرهنگي هر يك از مؤسسات آموزش عالي بر اساس الگوي نهايي از نشانگرهاي ارزيابي يك پيشنهاد است.