مدل‌يابي نقش ميانجي سرمايۀ روان‌شناختي در رابطۀ علّي هوش معنوي و خوددلسوزي با معناي زندگي

هدف: پژوهش حاضر با هدف نقش واسطه‌اي سرمايۀ روان‌شناختي در رابطۀ بين هوش معنوي و خوددلسوزي با معناي زندگي صورت پذيرفت. روش: روش پژوهش، همبستگي از نوع تحليل مسير بود. جامعۀ اين پژوهش شامل تمامي دانشجويان مقطع كارشناسي مركز آموزش عالي پلدختر در سال تحصيلي 400-1399 بود. حجم نمونۀ آماري بر اساس قاعدۀ سرانگشتي كلاين، 210 نفر تعيين شد كه به روش نمونه‌گيري در دسترس و با پرسشنامۀ برخط انجام شد. ابزارهاي اين پژوهش، پرسشنامۀ معناي زندگي، پرسشنامۀ سرمايۀ روان‌شناختي، مقياس خودارزيابي هوش معنوي و مقياس خوددلسوزي بود. تحليل داده‌ها به روش آماري تحليل مسير و با استفاده از نرم‌افزارهاي آماري اس.پي.اس.اس-22 و آموس-24 انجام شد و براي بررسي نقش واسطه‌اي متغيّرها از آزمون بوت‌استراپ استفاده شد. يافته‌ها: هوش معنوي بر معناي زندگي تأثير مستقيم و به واسطۀ سرمايۀ روان‌شناختي بر معناي زندگي تأثير غير مستقيم دارد. خوددلسوزي بر معناي زندگي اثر مستقيم نداشت، اما به واسطۀ سرمايۀ روان‌شناختي، بر معناي زندگي اثر غير مستقيم داشت. نتيجه‌گيري: معناي زندگي تحت تأثير هوش معنوي و خوددلسوزي است و هوش معنوي و خوددلسوزي از طريق افزايش سرمايۀ روان‌شناختي، ميزان معناي زندگي را تحت تأثير خود قرار مي‌دهند.