طراحي الگوي دانشگاه تمدن‌ساز در نظام آموزش عالي ايران، رويكرد كيفي (مطالعۀ موردي: دانشگاههاي غرب كشور)

هدف: هدف مقالۀ حاضر، بررسي و دريافت چيستي و طراحي الگوي دانشگاه تمدن‌ساز در نظام آموزش عالي ايران(مورد مطالعه: دانشگاههاي غرب كشور) با استفاده از رويكرد كيفي از منابع پژوهشي و تأييد مؤلفه‌ها از نظر خبرگان دانشگاهي بود كه منجر به شناسايي مهم‌ترين مؤلفه‌هاي شكل‌گيري دانشگاه تمدن‌ساز و نقش آنها شد. روش: در اين تحقيق با استفاده از روش كيفي(گراندد تئوري) و از طريق ابزار مصاحبۀ نيمه ساختاريافته، مؤلفه‌ها از ديدگاه ۱۵ نفر از صاحب‌نظران و خبرگان دانشگاهي كه به صورت هدفمند انتخاب شده بودند، شناسايي و دسته‌بندي شدند. يافته‌ها و نتايج: مؤلفه‌هاي دانشگاه تمدن‌ساز در نظام آموزش عالي ايران داراي پنج بعد اصلي، شامل شرايط علّي، بسترساز، مداخله‌گر، راهبرد و پيامدها مي‌باشد. از جمله مهم‌ترين مؤلفه‌ها در بعد علّي، به ضرورت تمدن‌سازي، توانمندسازي، بهسازي وظايف و ارتقاي كارامدي دانشگاهها؛ در بعد بسترسازي به: ظرفيت‌سازي، تأمين زيرساختهاي مادي و انساني، توسعۀ منابع انساني، هويت ملي، چشم‌انداز مشترك و مرجعيت علمي؛ در بعد عوامل مداخله‌گر به: تكريم علم و عالم، افتخارات تمدن ايراني، نظام‌سازي و نظام ارزشيابي؛ در راهبردها به: ديپلماسي علمي، توسعۀ فنّاوري، ارتقاي كارامدي پژوهشي، برنامه‌ريزي، ارتباط صنعت و دانشگاه، ساختارهاي منعطف، مديريت تعارض و تفكر سيستمي و در بعد پيامدي به: اشتغال‌آفريني، ترويج الگوي فضائل، تشكيل حكومت دانايي‌محور مي‌توان اشاره كرد. هر ۲۵ مؤلفۀ شناسايي‌شده به عنوان مؤلفه‌هاي دانشگاه تمدن‌ساز در نظام آموزش عالي ايران داراي نقش مهمي مي‌باشند.