دانشگاه اسلامي، يك الگوي دانشگاهي؛ مطالعه‌اي بر اساس تجربۀ دانشگاه امام صادق(ع)

هدف: پس از انقلاب اسلامي، دانشگاه نيز تحول يافت كه وجهي از اين تحول، ارائۀ الگوي دانشگاه اسلامي بود. هدف از انجام اين پژوهش، تحليل تجربۀ دانشگاه امام صادق(ع) به عنوان يكي از مصاديق دانشگاه اسلامي بر اساس الگوهاي دانشگاهي بود. روش: روش پژوهش، تحليل تاريخي است و شرايط امكان‌مندي دانشگاه امام صادق را بررسي كرده است. يافته‌ها: با تغيير سبك و الگوهاي مرسوم دانشگاهي و تحول اجتناب‌ناپذير دانشگاه اسلامي، لازم بود افق تحول دانشگاه اسلامي مشخص شود كه در آن، تعامل با نيازهاي جامعه و دولت عيني و ملموس باشد. دانشگاه اسلامي بيشتر در ارتباط با نيازهاي نظام اسلامي(دولت) شكل گرفته بود كه پس از اين بايد در ارتباط با نيازهاي جامعۀ اسلامي(مردم) خود را بازآفريني كند. نتيجه‌گيري: ايدۀ دانشگاه اسلامي كه پس از انقلاب اسلامي براي به خدمت گرفتن دانشگاه شكل گرفته بود، نيازمند تعامل جدّي‌تر با نهاد علم (دانشگاه) از سوي دانشگاه اسلامي است. در شرايطي كه دانشگاه ايراني با بحرانهاي جدّي مواجه است، دانشگاه اسلامي مي‌تواند به عنوان يك الگوي دانشگاهي، به حل برخي از اين بحرانها بينديشد. دانشگاه امام صادق با پيگيري عميق‌تر فضاي علمي ميان‌رشته‌اي كه ويژگي اصلي آن، تعهد نسبت به مسائل جامعه است، مي‌تواند تجربۀ مفيدي براي آموزش عالي در ايران باشد.