چارچوبي بومي براي تعيين ويژگي‌هاي فرهنگي يادگيرندگان ايراني در نظام آموزش الكترونيكي

هدف: پژوهش حاضر با هدف ارائۀ چارچوبي بومي براي تعيين ويژگي‌هاي فرهنگي يادگيرندگان ايراني در نظام آموزش الكترونيكي انجام شد. روش: طرح پژوهش از نوع پژوهشهاي توصيفي- تحليلي بود. در مرحلۀ كيفي به منظور شناسايي ابعاد و عاملهاي مرتبط با ويژگي‌هاي فرهنگي يادگيرندگان ايراني و رسيدن به توافق در اين خصوص، از پانل دلفي با حضور تعدادي از متخصصان استفاده شد. در مرحلۀ كمّي، از پرسشنامۀ محقق‌ساخته با 164 سؤال و براي بررسي داده‌ها از تحليل عاملي اكتشافي تأييدي استفاده شد. يافته‌ها: در اين پژوهش، ويژگي‌هاي فرهنگي يادگيرندگان ايراني نظام آموزش الكترونيكي در شش بُعد فاصلۀ قدرت، ابهام‌پذيري در برابر ابهام‌گريزي، مردگرايي در برابر زن‌گرايي، جمع‌گرايي در برابر فردگرايي، نوع نگرش به زمان، نوع نگرش به فعاليت و 26 عامل بررسي شدند. بر مبناي داده‌هاي پژوهش، بُعد فاصلۀ قدرت بالاترين بار عاملي را به خود اختصاص داده بود و پايين‌ترين بار عاملي، مربوط به بعد نگرش به زمان بود؛ بعلاوه آنكه اين چارچوب از برازش و پايايي مناسبي برخوردار بود. نتيجه‌گيري: استفاده از چارچوب طراحي شدۀ پژوهش در تعيين نيازهاي واقعي مخاطبان دوره‌ها، طراحي و شخصي‌سازي نظامهاي آموزش الكترونيكي ايراني مي‌تواند مفيد واقع شود.