خوانش تطبيقي مباني كلامي خلق كودكان معلول از منظر اماميه و اشاعره در پرتو عدل الهي

يكي از پربسامدترين پرسش‌هاي اعتقادي هماره سوال از تفاوت انسان‌ها هنگام ايجاد است. بر اساس آيات و روايات خداوند انسان را در نهايت كمال ممكن آفريده‌است لكن در مقام ثبوت مشاهده‌مي‌گردد كه برخي انسان‌ها با نقص متولد‌شده‌اند پژوهش حاضر با هدف خوانش تطبيقي مباني كلامي خلق كودكان معلول از منظر اماميه و اشاعره در پرتو عدل الهي در صدد است تصوير روشني از چگونگي ايجاد اين افراد ارائه‌دهد و چالش‌هاي پيش‌رو را پاسخ‌دهد. روش پژوهش تحليلى- استنتاجي ‌است، داده‌هاى تحقيق از طريق بررسى اسنادى، فيش بردارى و با رويكرد استدلالي تحليل شده‌است. منابع متكلمين اماميه و اشاعره، جامعه تحقيق و ساير منابع ناظر به اهداف پژوهش، به عنوان منابع تبييني و تكميلي مورد استفاده قرارگرفته‌است. يافته‌ها: از منظر متكلمين اشعري، خلقت فعل مستقيم الهي است و موجودات ديگر مداخلۀ اختياري ندارد و عدالت نيز چيزي جز فعل الهي نيست، لكن اماميه قائل به سلسلۀ طولي فاعلان بوده، نقش مهمي براي انسان در خلق و ايجاد قائل‌هستند بنابراين ساحت الهي را از خلق ناقص منزه برمي‌شمرد.