پديدارشناسي مفهوم درد مبتني بر نظريه راجعيت بدنيِ مرلوپونتي و رابطه آن با آزادي و تنهايي وجودي

درد و رنج به عنوان امري اجتناب ناپذير در تضاد با مفهوم سلامتي است. در يك نگرش متناقض، ضمن كمك گرفتن از مكانيزمِ محافظتي درد براي درك نقصِ بافتي بدن و تلاش براي ترميم آن، مي بايست همزمان براي حذف درد نيز تلاش نمود. هدف اين نوشتار تبيين ويژگي هاي بعضاً پارادوكسيكال درد همچون توصيف ناپذيري، ناديدني، فاقدِ ابژه خارجي، معطوف كننده ي توجه سوژه به بدن، ايقان و شكاكيت، تغييرپذيري و ثُبات، مكان مندي و غيرمكان مندي، مولِّد و ويرانگري و يگانگي و دوگانگي سوژه و ابژه ي درد است. رويكرد پديدارشناسي به دليل توجه و تاكيد بر تجربه ذهني و دروني فردِ درگيرِ درد، آن را به شكل يك روش زندگي، تجربه دنيا و معاشرت با ساير افراد تلقي كرده و آن را صرفاً اختلالي جزئي در كاركردِ خاصِ بيولوژيكِ بدن نمي داند. اين رويكرد مبتني بر تجربه اول شخص از درد، به تبيين تاثير درد بر عامليّت، استقلال، اهداف، ايده آل ها، روابط اجتماعي، آزادي فردي، درك فرد از زمان و غيره-كه همگي برسازنده ي بدنِ زيسته و نه بيولوژيك فرد هستند- مي پردازد. مرلوپونتي بدن را پايه و شرط اساسي هستي بشر مي داند. از منظر پديدارشناسي مرلوپونتي، هستي انسان به واسطه تجربه ي ادراكي اش از طريق حواسِ بينايي، لامسه و... تجسم پيدا كرده و هر تغييري كه در بدن و توان جسماني ايجاد شود، سوژگي و ذهنيت فرد و رابطه اش با محيط دگرگون مي شود. از اين رو جايگاه انسان ها به عنوان آگاهيِ تجسم يافته در انديشه مرلوپونتي مستلزم توجه ويژه به مفهوم درد جسمي است كه اين پژوهش بديع بدان پرداخته است.