بررسي معيارهاي پيادهمداري در جهت ارتقاي كيفيت فضاي شهري با محوريت تاريخي فرهنگي (مطالعه موردي: پيادهراه اسفريس در بافت تاريخي شهر اردبيل)

پياده محوري طبيعي ترين شكل جابجايي شهروندان در خيابان هاي شهري بوده و حركت پياده مهمترين امكان براي مشاهده خيابان هاي شهري است. پياده مداري در خيابان هاي شهري داراي هويت فضايي، احساس تعلق و دريافت كيفيت هاي فضاي شهري مي باشد. هدف پژوهش حاضر بررسي قابليت فضاي شهري پياده راه اسفريس به عنوان يك مسير پياده مدار است. معيارهاي مؤثر در اين رابطه با تحليل كيفت فضايي مسير مشخص مي شود. در اين راستا، در پژوهش حاضر با گزينش سياست مناسب براي ارتقاء جايگاه عابران پياده در سطح شهر و كاهش تسلط اتومبيل در بافت تاريخي شيخ صفي شهر اردبيل سعي شده است تا با بررسي كيفيت و ويژگي ها شرايط موجود، به قابليت تبديل مسير پياده راه اسفريس به مسيري پياده مدار (تقليل تردد خودروهاي شخصي) نه پياده راه (حذف كامل خودروهاي شخصي) پرداخته شود. براي نيل به اين هدف پس از تعريف بافت تاريخي شيخ صفي و كيفيت پياده راه اسفريس، مطالعات اسنادي و روش پيمايشي با تهيه 383 پرسشنامه از عابران پياده راه و شهروندان، مورد استفاده قرار مي گيرد. نتايج بررسي تأثيرات پياده راه بر كيفيت زندگي شهري نشان مي دهد كه كيفيت فضاها در معيارهايي مانند زيبايي شناختي، كالبد، نماي شهري، كف‌سازي، مقياس انساني، نور در پياده راه جديد اسفريس مناسب است اما با اين وجود بيشتر عابران به تغييرات مطلوب مكان بعد از ساماندهي به عنوان مسير پياده مدار اذعان دارند علي رغم اينكه بر تغييرات منفي به‌ويژه اجتماعي، دسترسي، عملكردي، مبلمان، كاربري، كيفيت رفتاري پيش آمده پس از ايجاد اين مسير نيز به جد اشاره كرده اند.