بررسي و نقد رويكردهاي زباني در ديوان غزالي مشهدي

پس از قرن نهم، تغييراتي در زمينه‌ كاربرد لغات، تركيبات و همچنين نحو شعر فارسي پديدار شد و سبك تازه‌‌اي به وجود آمد كه بعدها به «سبك هندي» موسوم شد. يكي از شاعراني كه بر‌اساس يافته‌هاي اين تحقيق مي‌‌توان ‌‌گفت، مؤلّفه‌‌هاي زباني اين سبك در شعر او نمود برجسته‌‌اي دارد، غزالي مشهدي، شاعر معروف قرن دهم است. در برخي از منابع متأخّر، غزالي را شاعري فصيح، با اشعاري روان و رسا دانسته‌‌اند. اين تحقيق به روش توصيفي-تحليلي به بررسي برخي ويژگي‌‌هاي پركاربرد زباني، در ديوان اين شاعر پرداخته است. بايد گفت در ديوان غزالي برخي رويكردها در استفاده از عناصر زباني ديده مي‌‌شود كه با معيارهاي فصاحت كلام كه در كتب بلاغي ذكر شده است، مطابقت ندارند؛ از اين جمله بايد به تقديم و تأخير اجزاي كلام، لغزش‌‌هاي نحوي و كاربرد نادرست برخي حروف اشاره كرد. از سوي ديگر بايد گفت شاعر در كاربرد افعال و تركيبات وصفي و اضافي، نوآوري‌هايي داشته كه دايره‌ مضامين و مفاهيم شعر او را گسترده‌‌تر كرده است.