اثربخشي مدل تلفيقي پذيرش و تعهد و طرحواره درماني بر احساس تنهايي و حل مساله اجتماعي افراد مبتلا به اختلال سوگ طولاني مدت

هدف اين پژوهش تعيين اثربخشي درمان تلفيقي پذيرش و تعهد با طرحواره درماني بر احساس تنهايي و حل مساله اجتماعي افراد داراي اختلال سوگ طولاني مدت بود. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون-پس آزمون و گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل كليه افرادي بود كه طبق معيارهاي DSM 5-TR، اختلال سوگ طولاني مدت را تجربه مي كردند و طي فراخوان در سال ۱۴۰۱ به كلينيك پذيرش و تعهد تهران مراجعه كردند. از جامعه مذكور، تعداد ۲۰ نفر از افرادي داراي ملاك‌هاي ورود به پژوهش، به شيوه نمونه گيري هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه ۱۰ نفره گمارش شدند. گروه آزمايش به مدت ۱۰ جلسه ۱۲۰ دقيقه‌اي و هفته‌اي يك بار، تحت مداخله درمان تلفيقي پذيرش و تعهد با طرحواره درماني قرار گرفتند. گروه گواه تا پايان جلسات هيچ مداخله‌اي دريافت نكرد. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه‌هاي احساس تنهايي  (UCLA) راسل و كوترونا (۱۹۸۰) و حل مساله اجتماعي (SPSI-R) دزوريلا و نزو (۱۹۹۰) بود. به منظور تحليل داده‌ها، از تحليل كوورايانس چند متغيري استفاده شد. يافته ها نشان داد كه با كنترل اثر پيش آزمون بين ميانگين پس آزمون احساس تنهايي و حل مساله اجتماعي در دو گروه آزمايش و گواه در سطح 0/05 P تفاوت معناداري وجود دارد. از اين يافته‌ها مي‌توان نتيجه گرفت كه اين درمان، مي‌تواند يك شيوه كارآمد براي كار با افراد داراي اختلال سوگ طولاني مدت باشد.