نقش ميانجي عزت نفس در رابطه بين سبك‌هاي فرزندپروري و سازگاري تحصيلي

هدف پژوهش حاضر، تعيين نقش ميانجي عزت نفس در رابطه بين سبك هاي فرزندپروري و سازگاري تحصيلي بود. پژوهش حاضر توصيفي-همبستگي به روش معادلات ساختاري بود. جامعه پژوهش شامل تمامي دانش‌آموزان دختر دوره‌ي متوسطه اول شهر رودسر در سال تحصيلي 1401–1400 بودند و از اين جامعه، 300 نفر به روش نمونه‌گيري خوشه‌اي چند مرحله‌اي انتخاب شدند. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه سبك‌هاي فرزندپروري (بامريند، 1973، PSI)، پرسشنامه عزت نفس روزنبرگ (1965، RSES) و پرسشنامه سازگاري تحصيلي  (بيكر و سرياك، 1984، SACQ) استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده‌هاي پژوهش از مدل يابي معادلات ساختاري استفاده شد. نتايج نشان داد سبك فرزندپروري مقتدرانه و استبدادي بر سازگاري تحصيلي اثر مستقيم دارند (0.05)؛ در حالي كه سبك سهل‌گيرانه اثر معنادار مستقيم بر سازگاري تحصيلي ندارد. از سوي ديگر نتايج نشان داد عزت نفس اثر مستقيم بر سازگاري تحصيلي دارد (P≤0.05). همچنين تمامي سبك‌هاي فرزندپروري داراي اثر غير مستقيم بر سازگاري تحصيلي از طريق نقش ميانجي عزت نفس دارند (P≤0.05). مدل نهايي نيز از برازش خوبي برخوردار بود. بنابراين مي توان نتيجه گرفت براي افزايش سازگاري تحصيلي در دانش آموزان، بايد به سبك هاي فرزندپروري والدين و به ويژه عزت نفس دانش آموزان توجه شود.