پيش بيني رضايت زناشويي بر اساس نشانه هاي استحكام من، افسردگي و اضطراب

پژوهش حاضر باهدف پيش بيني رضايت و نارضايتي زناشويي بر اساس استحكام من، نشانه هاي افسردگي و اضطراب انجام شد. اين پژوهش از نوع توصيفي- همبستگي بود. در اين پژوهش تعداد 384 نفر از افراد متأهل (306 زن، 78 مرد) شهر تهران در سال 1400 به روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. از شركت‌كنندگان در پژوهش خواسته شد تا پرسشنامه وضعيت زناشويي گلومبوك- راست (GRIMS؛ راست و همكاران، 1986)، مقياس استحكام من (ESS؛ بشارت، 1386) و مقياس افسردگي، اضطراب، استرس (DASS؛ لاويباند و لاويباند، 1995) را تكميل كنند. براي تحليل داده هاي پژوهش از ضريب همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون هم‌زمان استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد كه با افزايش نمره فرد در استحكام من (p 0.01, r=0.356) رضايت زناشويي و با افزايش نمره نشانه هاي افسردگي ((p 0.01, r=0.498) و اضطراب (p 0.01, r=0.297) نارضايتي زناشويي افزايش مي يابد. از سوي ديگر، نتايج پژوهش نشان داد كه رضايت زناشويي توسط متغيرهاي استحكام من (0/01 p) و نشانه هاي افسردگي (0/01 p) قابل پيش‌بيني بود و 27 درصد از واريانس آن را تبيين مي‌كنند. براساس يافته هاي پژوهش مي توان نتيجه گرفت كه استحكام من و نشانه هاي افسردگي عوامل مهم پيش‌بيني كننده رضايت زناشويي هستند. بررسي اين متغيرها در افراد مي تواند كمك قابل‌توجهي در زمينه افزايش رضايت زناشويي كند.