اثربخشي مداخله مبتني بر مدل فرانظري بر خودكارآمدي درد و سازگاري با بيماري در بيماران مبتلا به درد هاي مزمن

هدف پژوهش حاضر تعيين اثر بخشي درمان فرانظري بر خودكارآمدي درد و سازگاري با بيماري در مبتلا به درد‌هاي مزمن بود. روش پژوهش از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون_ پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري اين پژوهش تمامي بيماران مبتلا به درد مزمن مراجعه‌كننده به كيلينيك‌هاي پزشكي شهر تهران در سال ۱۴۰۰ بودند كه از ميان آن‌ها ۲۰ نفر با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و گواه (هر گروه ۱۰ نفر) گمارده شدند. براي جمع‌آوري اطلاعات از پرسشنامه‌هاي سازگاري با بيماري (PAIS) دروگاتيس (1990) و خودكارآمدي درد(PSEQ)  نيكولاس (1977) استفاده شد. داده‌هاي حاصل از اين تحقيق با استفاده از تحليل كوواريانس چند متغيره تحليل شدند.. يافته‌ها نشان داد با كنترل اثر پيش آزمون تفاوت معناداري بين پس آزمون گروه آزمايش و گواه در خودكارآمدي درد و سازگاري با بيماري بود (P 0.001) بنابراين مي‌توان نتيجه گرفت مداخله مبتني بر مدل فرانظري بر خودكارآمدي درد و سازگاري با بيماري در بيماران مبتلا به درد‌هاي مزمن مؤثر بود.