پيش‌بيني بهبودي كودكان مبتلا به طيف اتيسم بر اساس مهارت‌هاي ارتباطي و همدلي مادران

هدف از پژوهش حاضر پيش بيني بهبودي كلي كودكان مبتلا به طيف اتيسم بر اساس مهارت‌هاي ارتباطي و همدلي مادران بود. روش پژوهش از نوع توصيفي- همبستگي با طرح رگرسيون بود. جامعه آماري اين پژوهش همه مادران كودكان مبتلا به طيف اتيسم مراجعه كننده به كلينيك‌هاي توانبخشي شهر تهران و فرزندشان در پاييز 1401 بودند كه از ميان آن ها 90 نفر با روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب شدند. جهت گردآوري داده‌ها از پرسشنامه مهارت هاي ارتباطي جرابك CKIJT)؛ موسسه كوئين‌دام، 2004)، همدلي آلبيرو (BES؛ آلبيرو و همكاران، 2009) و اظهارات كلي باليني (CGI؛ موسسه ملي سلامت روان، 1976) استفاده گرديد. داده ها با استفاده از آزمون‌هاي همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه همزمان تحليل شد. نتايج نشان داد كه مهارت هاي ارتباطي و همدلي مادران با بهبودي كودكان مبتلا به طيف اتيسم رابطه مستقيم و معنادار (p 0.01) دارد. همچنين مهارت هاي ارتباطي و همدلي مادران در مجموع 46% تغييرات بهبودي كودك را پيش‌ييني مي كنند. براساس يافته‌هاي پژوهش مشخص شد، متغير مهارت‌هاي ارتباطي نسبت به متغير همدلي پيش‌بيني كننده قوي‌تري براي بهبودي كلي كودكان مبتلا به طيف اتيسم است. با در نظر گرفتن نتايج پژوهش حاصل از مهارت هاي ارتباطي و همدلي مادران مي توان در پيش‌بيني بهبودي كودكان مبتلا به طيف اتيسم استفاده نمود. همچنين، مي توان در طرح ‌ريزي برنامه درماني جامع در موسسات توانبخشي مداخلات لازم را گنجاند و به پيشرفت در بهبودي كودكان مبتلا به طيف اتيسم سرعت بخشيد.