نقش ميانجي تاب آوري در رابطه بين خودپنداره و عواطف منفي در دانشجويان

مطالعه حاضر با هدف تعيين نقش ميانجي تاب آوري در رابطه بين خودپنداره و عواطف منفي در دانشجويان انجام شد. روش پژوهش توصيفي-همبستگي از نوع مدل يابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري پژوهش تمامي دانشجويان دانشگاه گيلان در سال 1402 بودند كه از بين آن ها به روش نمونه گيري دردسترس 240 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. جمع آوري داده ها با استفاده از مقياس تاب آوري كانر و ديويدسون (CD-RISC؛ كانر و ديويدسون، 2023)، پرسشنامه خودپنداره (SCQ؛ ساراسوت، 1984) و فهرست عواطف مثبت و منفي (PANAS، تامپسون، 2007) انجام شد. نتايج حاصل از مدل يابي معادلات ساختاري نشان داد كه مدل پيشنهادي از برازش مطلوب برخوردار بوده است. نتايج نشان داد كه خودپنداره به طور منفي و معنادار بر عواطف منفي اثر مستقيم دارد؛ نتيجه ديگر نشان داد خودپنداره به طور مثبت و معنادار بر تاب آوري اثر مستقيم دارد؛ همچنين اثر مستقيم تاب آوري بر عواطف منفي معنادار بود (0.05 P). نتايج آزمون بوت استرپ نشان داد كه تاب آوري بين خودپنداره و عواطف منفي نقش ميانجي دارد (0.05 P). نتايج اين مطالعه حاكي از آن بود كه تاب آوري رابطه بين خودپنداره و عواطف منفي را ميانجي گيري مي كند، به عبارت ديگر خودپنداره رشد يافته مي تواند به سبب ارتقاء تاب آوري، ميزان عواطف منفي را در دانشجويان كاهش دهد.