اثربخشي درمان ديالكتيكي بر انعطاف پذيري شناختي و رفتارهاي برون سازي شده نوجوانان تك والد

هدف از انجام پژوهش حاضر تعيين اثربخشي درمان ديالكتيكي بر انعطاف‌پذيري شناختي و رفتار‌هاي برون‌سازي شده نوجوانان تك والد بود. پژوهش حاضر از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون_ پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري اين پژوهش كليه نوجوانان تك والد مراجعه‌كننده به مراكز بهزيستي شهر تهران در سال ۱۴۰۱ بود كه از بين آن‌ها ۳۰ نفر به شيوه نمونه‌گيري در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شد .ابزار گردآوري داده‌ها شامل مقياس مشكلات رفتاري نوجوانان (CBCL) آخنباخ و رسكورلا (2001)،  مقياس انعطاف پذيري شناختي (CFI) مارتين و روبين (2013) بود. در نهايت داده‌ها با استفاده از روش تحليل كواريانس چند متغيري تحليل شدند. يافته‌ها نشان داد با كنترل اثر پيش آزمون تفاوت معناداري بين پس آزمون گروه آزمايش و گواه در انعطاف‌پذيري شناختي و رفتار‌هاي برون‌سازي شده نوجوانان تك والد وجود داشت (0.001 P). بنابر اين مي‌توان نتيجه گرفت درمان ديالكتيكي بر انعطاف‌پذيري شناختي و رفتار‌هاي برون‌سازي شده نوجوانان تك والد مؤثر بوده است.