رابطه بين سوء استفاده جسمي و عاطفي والدين و اضطراب اجتماعي زنان با واسطه گري محروميت هيجاني

پژوهش حاضر با هدف تعيين نقش ميانجي محروميت هيجاني در رابطه سوءاستفاده عاطفي و جسمي والدين با اضطراب اجتماعي در زنان انجام شد. روش پژوهش توصيفي_همبستگي به روش مدليابي معادلات ساختاري بود. جامعه آماري مطالعه حاضر شامل بانوان بين 20 تا 40 سالي بود ساكن شهر كرج در سال 1401 بودند. 253 نفر از اين جامعه به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند. ﺑﺮاي ﺟﻤﻊ آوري اﻃﻼﻋﺎت در ايﻦ ﭘﮋوﻫﺶ از پرﺳﺸﻨﺎﻣﻪ تروماي دوران كودك (CTQ، برنستاين و همكاران، 2003)، مقياس اﺿﻄﺮاب اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ (SAS، جرابك، 1996)،  و خرده مقياس محروميت هيجاني ﭘﺮﺳﺸﻨﺎﻣﻪ ﻃﺮﺣﻮاره يانگ (YSQ-SF،1998) اﺳﺘﻔﺎده ﺷد. جهت تجزيه و تحليل داده ها از مدل يابي معادلات ساختاري استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد مدل از برازش خوبي برخوردار بود. همچنين نتايج حاكي از آن بود كه سوء استفاده جسمي و عاطفي والدين و محروميت هيجاني بر اضطراب اجتماعي زنان اثر مستقيم دارد (0.05 P). همچنين سوء استفاده جسمي والدين از طريق نقش ميانجي محروميت هيجاني بر اضطراب اجتماعي اثر غيرمستقيم دارد (0.05P ). ولي سوء استفاده عاطفي والدين از طريق نقش ميانجي محروميت هيجاني بر اضطراب اجتماعي اثر غيرمستقيم ندارد. بنابراين مي توان نتيجه گرفت سو استفاده جسمي و عاطفي والدين و همچنين محروميت هيجاني اثر منفي بر بروز اضطراب اجتماعي در زنان دارد  و در اين ميان سوء استفاده جسمي والدين اثر قوي تري دارد.