پيش‌بيني انسجام خود در سالمندان بر اساس تنظيم هيجان، شفقت به خود و نگرش به مرگ

هدف از پژوهش حاضر پيش بيني انسجام خود در سالمندان بر اساس تنظيم هيجان، شفقت به خود و نگرش به مرگ بود. روش پژوهش حاضر توصيفي- همبستگي بود.  جامعه آماري شامل تمامي سالمنداني بود كه در سال 1400 در شهر تهران زندگي مي كردند و با استفاده از روش نمونه گيري هدفمند 341 نفر انتخاب شد. ابزارهاي اين پژوهش شامل پرسشنامه هاي انسجام خود ريف و هينكه (1983) (EIQ)، تنظيم شناختي هيجان گارنفسكي و همكاران (2۰۰1)  (CER)، فرم كوتاه خود شفقت ورزي ريس و همكاران (2011) (SCS) و فرم تجديدنظر شـده نگـرش بـه مرگ وونگ و همكاران (1994)  DAP-R)) بود. روش تحليل پژوهش، همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون به روش هم‌زمان بود. يافته‌ها نشان داد كه بين مؤلفه‌هاي تنظيم هيجان، شفقت به خود و نگرش به مرگ با انسجام خود در سالمندان ارتباط معني داري وجود دارد (0.01 ≥P). هم چنين نتايج تحليل رگرسيون نيز نشان داد كه مؤلفه‌هاي تنظيم هيجان، شفقت به خود و نگرش به مرگ به ترتيب 72.5 درصد، 58 درصد و 28.8 درصد از واريانس انسجام خود را تبيين مي كنند (0.01 ≥P). با توجه به يافته هاي پژوهش مي توان نتيجه گرفت كه تنظيم هيجان، شفقت به خود و نگرش به مرگ در پيش بيني انسجام خود در سالمندان نقش اساسي دارند.