مدل‌يابي بهزيستي روان‌شناختي بر مبناي ذهن‌آگاهي با ميانجي ‌گري تجربه شيفتگي در دانش‌آموزان دختر پايه سوّم دوره دوّم متوسطه شهر قم

هدف از انجام اين پژوهش، مدل‌يابي بهزيستي روان‌شناختي بر مبناي ذهن‌آگاهي با ميانجي‌گري تجربه شيفتگي در دانش‌آموزان دختر بود. اين پژوهش، توصيفي-همبستگي و به روش مدل‌يابي معادلات ساختاري بود. جامعه‌آماري در پژوهش حاضر، شامل كلّيه دانش‌آموزان دختر پايه سوّم دوره دوّم متوسّطه نظري شهر قم، در سال تحصيلي 1403_1402 بود. حجم نمونه آماري برابر 200 نفر تعيين شد كه به روش نمونه گيري تصادفي خوشه اي انجام شد. ابزار هاي مورد استفاده در اين پژوهش، پرسشنامه 5 عاملي ذهن‌آگاهي بائر و همكاران (FFMQ، 2006)، پرسشنامه تجربه شيفتگي جكسون و اكلند (FSS، 2002) و پرسشنامه بهزيستي روان‌شناختي ريف (PWB، 1989) بود. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از تحليل معادلات ساختاري  استفاده شد. يافته‌ها نشان داد كه مدل از برازش خوبي برخوردار بوده و تجربه شيفتگي بر بهزيستي روان‌شناختي اثر مستقيم و معنادار داشت (0.01 P)؛ اما ذهن‌آگاهي بر بهزيستي روان‌شناختي اثر مستقيم نداشت (0.05 P). همچنين ذهن‌آگاهي با ميانجي‌گري تجربه شيفتگي بر بهزيستي روان‌شناختي اثر غيرمستقيم و معناداري داشت (0.01 P). در مجموع مي‌توان نتيجه گرفت كه تجربه شيفتگي يكي از مكانيسم‌هاي زيربنايي رابطه بين ذهن‌آگاهي و بهزيستي روان‌شناختي در دانش‌آموزان است؛ بر اين اساس پيشنهاد مي‌شود جهت بهبود بهزيستي روان‌شناختي دانش‌آموزان برنامه‌هاي آموزشي و درماني متمركز بر ذهن‌آگاهي و تجربه شيفتگي اجرا شود.