پيش بيني پرخاشگري در نوجوانان بر اساس كيفيت روابط بين فردي و راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان

اين پژوهش با هدف پيش بيني پرخاشگري در نوجوانان بر اساس كيفيت روابط بين فردي و تنظيم شناختي هيجان انجام شد. پژوهش حاضر از لحاظ هدف جزء پژوهش هاي بنيادين و از لحاظ روش از نوع مطالعات توصيفي- همبستگي بود. جامعه آماري پژوهش، نوجوانان 15 تا 18 ساله شهر تهران در سال 1402 از مناطق شمال، شمال غرب، غرب و جنوب غربي تهران بود. روش نمونه گيري به صورت در دسترس بود و نمونه اي به تعداد 220 نفر براي پژوهش در نظر گرفته شد. ابزارهاي اين پژوهش شامل پرسشنامه پرخاشگري (AQ، باس و پري، 1992)، سياهه كيفيت روابط (QRI، پيرس و همكاران، 1991) و پرسشنامۀ راهبردهاي تنظيم شناختي هيجان (CERQ، گارنفسكي و كرايج، 2006) بودند. داده ها با استفاده از آزمون همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه تجزيه و تحليل شدند. نتايج پژوهش نشان داد بين پرخاشگري با حمايت اجتماعي، عمق روابط (والدين و دوستان) رابطه منفي معنادار و بين پرخاشگري با تعارض بين فردي (والدين و دوستان) و تنظيم شناختي هيجان سازش نيافته، همبستگي مثبت معناداري وجود داشت (0/01 p). متغيرهاي پيش بين در مجموع 30 درصد از تغييرات پرخاشگري را تبيين كردند. از يافته ها مي توان نتيجه گرفت كه كيفيت روابط بين فردي و تنظيم شناختي هيجان نقش كليدي در پرخاشگري نوجوانان دارند.