پيش بيني خود ناتوانمندسازي تحصيلي بر اساس طرحواره هاي ناسازگار اوليه و باورهاي فراشناختي در دانشجويان

اين پژوهش با هدف پيش بيني خود ناتوانمندسازي تحصيلي بر اساس طرحواره هاي ناسازگار اوليه و باورهاي فراشناختي در دانشجويان انجام شد. نوع پژوهش توصيفي- همبستگي بود. جامعه آماري شامل تمامي دانشجويان رشته روانشناسي دانشگاه آزاد اسلامي واحد تهران شمال در سال تحصيلي 1403-1402 بود كه از بين آن ها تعداد 235 نفر به روش نمونه گيري تصادفي طبقه اي انتخاب شد. براي جمع آوري داده هاي مورد نياز از پرسشنامه هاي خود ناتوان سازي (SHQ) ميگدلي و همكاران (2001)، طرحواره هاي ناسازگار اوليه (PISQ) يانگ (1998) و باورهاي فراشناختي (MBQ) ولز و كاتر-هايتن (2004) استفاده شد. داده ها با استفاده از همبستگي پيرسون و رگرسيون چندگانه تجزيه و تحليل شد. نتايج نشان داد بين طرحواره هاي ناسازگار اوليه و باورهاي فراشناختي با خود ناتوانمندسازي تحصيلي دانشجويان همبستگي معناداري وجود دارد (0.05 P). نتايج تحليل رگرسيون نشان داد 26 درصد از خود ناتوانمندسازي تحصيلي از طريق طرحواره هاي ناسازگار اوليه و باورهاي فراشناختي تبيين مي شود. با توجه به يافته هاي پژوهش مي توان نتيجه گرفت كه طرحواره هاي ناسازگار اوليه و باورهاي فراشناختي پيش بين مناسبي براي خود ناتوانمندسازي تحصيلي دانشجويان است.